ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தந்தையுடன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனது தந்தை ஒரு சிறந்த மண்பாண்டக் கலைஞர். ஒரு நாள், கதிர் தனது நண்பர்களுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பெரிய மரத்தின் அடியில் ஒரு பழைய, அழகான செப்புப் பாத்திரத்தைக் கண்டான். அதைத் தன் வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்று மறைத்து வைத்துக்கொள்ள நினைத்தான். ஆனால், அவனது தந்தை எப்போதும் சொல்வார், 'கதிர், எது நமக்குச் சரியல்லையோ அதைச் செய்யாதே, எது செய்ய வேண்டியதோ அதைத் தவறாமல் செய்.'
மறுநாள், கதிரின் நண்பன் முகிலன் ஒரு சிறிய பணப்பையைத் தவறவிட்டான். கதிர் அந்தப் பணப்பையைத் தேடிக்கொடுத்தால் முகிலன் மகிழ்ச்சியடைவான் என்று அவனுக்குத் தெரியும். ஆனால், அந்தப் பணப்பையைத் தன் வசம் வைத்துக்கொண்டால் தனக்குத் தேவையான பொம்மைகளை வாங்கிக்கொள்ளலாம் என்று அவனது மனம் ஒரு நிமிடம் ஆசைப்பட்டது. 'இது எனக்குத் தேவையில்லை, இது தவறு' என்று அவன் நினைத்தான். அதே சமயம், அடுத்த நாள் பள்ளியில் ஒரு முக்கியமான ஓவியப் போட்டி இருந்தது. கதிர் அந்தப் போட்டியில் கலந்துகொள்ள வேண்டும், அது அவனது திறமையை வளர்க்க உதவும். ஆனால், அவன் அந்தப் பணப்பையைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டே இருந்தால், போட்டிக்காகப் பயிற்சி செய்ய முடியாது.
கதிர் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான். அவன் அந்தப் பணப்பையை முகிலனிடம் ஒப்படைத்தான். அந்தத் தருணத்தில் அவனுக்குள் ஒரு நிம்மதி பிறந்தது. பிறகு, அவன் முழு கவனத்துடன் ஓவியப் போட்டிக்காகப் பயிற்சி செய்தான். போட்டியில் அவன் மிகச்சிறந்த ஓவியம் வரைந்து வெற்றி பெற்றான். தவறான ஒன்றைச் செய்திருந்தால் அவன் குற்ற உணர்ச்சியில் வாடிந்திருப்பான், அல்லது செய்ய வேண்டிய நல்ல காரியத்தைத் தள்ளிப்போடியிருந்தால் அவன் திறமையை இழந்துவிட்டான். சரியான நேரத்தில் சரியானதைச் செய்ததால் கதிர் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.
