அளவற்ற கர்வம்

ஒரு அழகான காட்டில் கரிகாலன் என்ற ஒரு சிங்கம் வாழ்ந்து வந்தது. கரிகாலன் மிகவும் வலிமையானது, ஆனால் அவனிடம் ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. தான் எல்லாவற்றையும் விட உயர்ந்தவன் என்றும், தனக்கு எந்த ஆபத்தும் வராது என்றும் அவன் எப்போதும் தற்பெருமை பேசிக்கொண்டே இருப்பான். ஒரு நாள், காட்டில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. மற்ற விலங்குகள் எல்லாம் தங்களுக்குத் தெரிந்த திறமைகளை வெளிப்படுத்திக் கொண்டன. முயல்கள் வேகமாக ஓடின, குரங்குகள் மரத்திற்கு மரம் தாவி விளையாடின. இதைப் பார்த்த கரிகாலன், "நான் ஏன் இப்படிச் செய்ய வேண்டும்? நான் ஒரு ராஜா! ஒரு கர்ஜனையால் இந்த காட்டையே அதிர வைக்க முடியும்" என்று கர்ஜித்தான். அப்போது ஒரு வயதான ஆமை மெதுவாக அவனிடம் வந்து, "கரிகாலன், வலிமை என்பது கர்ஜனையில் இல்லை, அது நாம் எப்போது எதைக் கையாள வேண்டும் என்ற அறிவில் இருக்கிறது" என்று சொன்னது. கரிகாலன் அதைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, "நீ ஒரு சிறிய ஆமை, எனக்கு அறிவுரை சொல்லாதே!" என்று கத்தினான். அடுத்த சில நாட்களில், காட்டில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. உணவு கிடைப்பது கடினமாகிவிட்டது. கரிகாலன் தனது வலிமையைக் காட்டி விலங்குகளை மிரட்டி உணவை எடுக்க முயன்றான். ஆனால், பசியால் வாடிய விலங்குகள் அவனுக்குத் துணையாக இருக்கவில்லை. அவனது பலம் அவனுக்கு உணவைத் தரவில்லை, மாறாக அவனது கர்வம் அவனைத் தனிமைப்படுத்தியது. இறுதியில், ஒரு சிறிய புயல் மற்றும் உணவுத் தட்டுப்பாடு காரணமாக கரிகாலன் மிகவும் பலவீனமடைந்து, தனது தவறுகளை உணர்ந்து கண்ணீருடன் அமர்ந்திருந்தான். உண்மையான வலிமை என்பது தன்னைப் பற்றித் தவறாகத் தெரியாமல், தன் பலத்தையும் பலவீனத்தையும் அறிந்து செயல்படுவதே என்பதை அவன் அப்போது புரிந்துகொண்டான்.