அன்பும் அறிவும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் நிறைய நிலங்களும், விளைச்சலும் இருந்தன. மாறன் மிகவும் நல்லவன், யாருக்குத் தேவைப்பட்டாலும் உதவி செய்வான். ஒரு நாள், அவனது நண்பன் கதிர் அவனிடம் வந்து, "மாறன், என் பயிர்கள் அனைத்தும் அழிந்துவிட்டன. எனக்குப் பெரிய அளவில் உதவி செய்ய முடியுமா?" என்று கேட்டான். மாறன் யோசிக்காமல், தன் சேமிப்புப் பணம் முழுவதையும் கதிரிடம் கொடுத்துவிட்டான். அடுத்த சில மாதங்களில், கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. மாறன் தன் சேமிப்புப் பணத்தை கதிர் கொடுத்தபோது கணக்கிடாமல் செலவு செய்ததால், அவனது குடும்பத்தின் அவசரத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய அவனிடம் பணம் இல்லை. அவனது நிலங்களைச் சீரமைக்கக் கூட அவனால் முடியவில்லை. இதைக் கண்ட அவனது தந்தை, "மகனே, பிறருக்குக் கொடுப்பது தப்பல்ல, ஆனால் கொடுப்பதற்கு முன்னால் நம்மிடம் எவ்வளவு இருக்கிறது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அளவுக்கு மீறிய தாராளத்தன்மை நம்மையே அழித்துவிடும்" என்று அன்புடன் அறிவுரை கூறினார். மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். இனிமேல் பிறருக்கு உதவும்போது, தன் குடும்பத்தின் தேவைகளையும், தன் வருமானத்தையும் கணக்கிட்டுத் திட்டமிட்டு உதவி செய்யத் தொடங்கினான்.