ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் தைரியமானவன், ஆனால் அவசரப்படுபவன். அவனது நண்பன் சோமு ஒரு நிதானமானவன். ஒரு நாள், காட்டின் எல்லையில் இருந்த ஒரு பெரிய மாந்தோப்பில் அழகான மற்றும் இனிப்பான மாம்பழங்கள் இருப்பதை அவர்கள் கண்டார்கள். அந்த மாந்தோப்பிற்குப் பாதுகாப்பாக ஒரு பெரிய ஆந்தை அமர்ந்திருந்தது.
'நாம் இப்போதே சென்று அந்த மாம்பழங்களை எடுத்துவிடலாம்!' என்று கரிகாலன் உற்சாகமாகக் கூறினான். சோமு யோசித்தான், 'இப்போது பகல் நேரம், ஆந்தை தூங்கிக் கொண்டிருக்கும். ஆனால் அது விழித்துக்கொண்டால் நம்மைத் தாக்கக்கூடும். நாம் சரியான நேரத்திற்காகக் காத்திருப்போம்' என்றான். கரிகாலன் சோமுவின் பேச்சைக் கேட்காமல், வேகமாக ஓடிச் சென்றான். ஆனால், ஆந்தை விழித்துக் கொண்டு கத்தியதும், கரிகாலன் பயந்துபோய் ஓடி வந்தான். அவன் ஒரு பழத்தைக் கூட தொட முடியவில்லை.
அடுத்த நாள், சூரியன் மெல்ல மறையும் நேரம் வந்தது. ஆந்தை மீண்டும் தூக்கத்திற்குத் தயாரானது. இப்போது சோமு சொன்னது போல, அவர்கள் மிகவும் நிதானமாக, ஆந்தை தூங்கும் அந்தச் சரியான நேரத்தில் மாந்தோப்பிற்குள் நுழைந்தார்கள். ஆந்தை எதையும் அறியாமல் தூங்கிக் கொண்டிருந்ததால், அவர்கள் தடையின்றி இனிப்பான மாம்பழங்களைச் சேகரித்து மகிழ்ச்சியாகக் கேட்டார்கள். கரிகாலன் தன் தவறை உணர்ந்து, 'வெற்றி பெறத் திறமையை விட, சரியான நேரத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது முக்கியம்' என்று புரிந்துகொண்டான்.
