ஒரு அழகான காட்டில் சிங்கம் ஒன்று அரசராக இருந்தது. அதன் பெயர் வீரன். வீரன் மிகவும் தைரியசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறு குறை இருந்தது; அவசரப்பட்டு முடிவெடுப்பது. ஒரு நாள், காட்டின் எல்லையில் இருக்கும் ஒரு சிறிய முயல் குடும்பு, சிங்கத்தின் territory-க்குள் நுழைந்துவிட்டதாக ஒரு செய்தி வந்தது. இதைக் கேட்டவுடன் வீரன் கோபமடைந்தான். 'அந்தச் சிறிய முயல்களைப் பார்த்தாலே எனக்குப் பிடிக்கவில்லை, உடனே சென்று அவர்களைத் துரத்திவிட வேண்டும்!' என்று கர்ஜித்தான்.
அப்போது காட்டின் மூத்த ஆமைத் தாத்தா, மெதுவாகச் சொன்னார், 'வீரனே, அவசரப்படாதே. அந்த முயல்கள் எங்கே வசிக்கின்றன? அவர்கள் எந்தப் பாதையில் வருகிறார்கள்? அவர்கள் தற்காத்துக் கொள்ள ஏதேனும் மறைவிடங்கள் உள்ளனவா? அதைத் தெரிந்து கொண்டு, சரியான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துப் போனால் தான் உன்னால் அவர்களை எளிதாகக் கையாள முடியும்.'
வீரன் முதலில் கேட்கவில்லை. ஆனால், முயல்களைத் துரத்தச் சென்றபோது, அவை புதர்களுக்குள்ளும், குறுகிய பாதைகளிலும் மறைந்து கொண்டன. வீரனால் அவற்றைப் பிடிக்கவே முடியவில்லை; மாறாக, அவனது கால்கள் முட்களில் சிக்கிக் கொண்டன. அப்போதுதான் அவனுக்குத் தாத்தாவின் அறிவுரை நினைவுக்கு வந்தது. மீண்டும் ஒருமுறை நிதானமாகத் திட்டமிட்டான். முயல்கள் வெளிப்படையாக வரும் ஒரு திறந்த வெளியைத் தேர்ந்தெடுத்தான். சரியான இடத்தில் காத்திருந்ததால், முயல்களைத் தப்பவிடாமல் எளிதாகக் கையாண்டான். அவசரத்தைத் தவிர்த்து, சரியான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தது வீரனுக்குப் பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்தது.
