ஒரு பெரிய ஏரியில் கரிகாலன் என்ற ஒரு முதலை வாழ்ந்து வந்தது. கரிகாலன் மிகவும் பலசாலி. ஏரியின் ஆழமான நீருக்குள் அவன் சென்றால், எந்த விலங்கும் அவனைக் கண்டு பயப்படாமல் அருகில் கூட வராது. நீருக்குள் அவன் ஒரு ராஜா போலத் திரிவான்.
ஒரு நாள், ஏரியின் ஓரத்தில் இருந்த ஒரு மரத்தின் அடியில் ஒரு சிறிய முயல் குட்டி விளையாடிக்கொண்டிருந்தது. கரிகாலன் மெதுவாக நீந்திக் கொண்டே வந்து, முயலைத் தொட நினைத்தான். ஆனால், அப்போது ஒரு பெரிய புயல் காற்று வீசியது. ஏரியின் நீர் மட்டம் குறைந்து, கரிகாலன் நீந்த வேண்டிய இடம் வறண்டு போனது. கரிகாலன் தப்பியோடி நிலத்திற்கு வந்துவிட்டான்.
நிலத்தில் வந்த கரிகாலன் பயந்து நடுங்கினான். அவனது கால்கள் நிலத்தில் சரியாக நகரவில்லை. அப்போது அங்கிருந்த ஒரு சிறிய நரி, கரிகாலனைப் பார்த்துச் சிரித்தது. தண்ணீரில் இருந்தபோது கரிகாலன் பயங்கரமானவனாக இருந்தான், ஆனால் இப்போது நிலத்தில் அவன் மிகவும் பலவீனமானவன். கரிகாலன் உணர்ந்தான்: தன் பலம் தான் இருக்கும் இடத்தில்தான் தான் வலிமையானவன் என்று. சரியான இடத்தை விட்டு விலகிவிட்டால், தன் பலம் காணாமல் போய்விடும் என்பதை அவன் புரிந்து கொண்டான்.
