அன்பால் இணைந்த உறவுகள்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவனிடம் நிறைய பொம்மைகளும் இனிப்புகளும் இருந்தன. ஆனால், சோமு எதையும் யாருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டான். அவன் எப்போதும் 'இது என்னுடையது, அதைத் தொடாதே!' என்று கத்திக் கொண்டே இருப்பான். இதனால் அவனது நண்பர்கள் அனைவரும் அவனிடம் விளையாட வருவதை நிறுத்திவிட்டனர். சோமு மட்டும் தனியாக அமர்ந்து விளையாடிக்கொண்டிருப்பான். ஒருநாள், அவனது நண்பன் ரவி ஒரு புதிய மரக்கட்டைப் பந்தைக் கொண்டு வந்தான். அதை வைத்து விளையாட சோமு ஆசைப்பட்டான். ஆனால், ரவி கேட்டான், 'சோமு, நீ எதையும் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டாய், அதனால் நாங்கள் உன்னுடன் விளையாட மாட்டோம்.' சோமு வருத்தமடைந்தான். அன்று மாலை, சோமு ஒரு முடிவெடுத்தான். அவன் தனது இனிப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு ரவியிடமும் மற்ற நண்பர்களிடமும் சென்றான். 'இன்று நாம் அனைவரும் சேர்ந்து சாப்பிடலாம், இதோ என்னிடம் நிறைய இனிப்புகள் உள்ளன!' என்று அன்போடு கூறினான். அவன் பேசிய விதம் மிகவும் இனிமையாக இருந்தது. மெல்ல மெல்ல, சோமுவின் கனிவான பேச்சும், அவன் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கும் குணமும் மற்றவர்களை ஈர்த்தது. அடுத்த சில நாட்களில், சோமுவின் வீடு நண்பர்களால் நிறைந்திருந்தது. அவன் இப்போது தனியாக இல்லை; அவனது அன்பால் ஒரு பெரிய நண்பர்கள் கூட்டம் அவனுக்குக் கிடைத்தது.