ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறு பழக்கம் இருந்தது; கிடைத்ததை எல்லாம் உடனே செலவு செய்துவிடுவான். ஒரு நாள், கதிரின் தந்தை அவனிடம் ஒரு சிறிய உண்டியலைத் தந்து, "கதிர், தினமும் ஒரு சிறு பகுதியைச் சேமித்து வை. நாளை ஒருவேளை நமக்குத் தேவைப்படலாம்" என்று அறிவுரை கூறினார்.
ஆனால் கதிர் அதைச் சரியாகக் கவனிக்கவில்லை. அவனுக்குப் புதிய பொம்மைகளும், இனிப்புகளும் மட்டுமே முக்கியமாகத் தெரிந்தன. ஒவ்வொரு நாளும் அவனுக்குக் கிடைக்கும் சிறு தொகையையும் அவன் விளையாட்டுப் பொருட்களுக்காவே செலவு செய்தான். அவனது தங்கை நிலா, சேமிப்பைப் பற்றித் தந்தை சொன்னதைச் சரியாகப் பின்பற்றி, ஒரு சிறிய பெட்டியில் காசுகளைச் சேர்த்து வைத்தாள்.
சில மாதங்கள் கழிந்தன. ஒரு நாள் கிராமத்தில் பெரும் மழை பெய்தது. மழையினால் கதிரின் தந்தையின் வேலை தற்காலிகமாகப் பாதிக்கப்பட்டது. வீட்டின் சிறு தேவைகளுக்காகவும், அவசரத் தேவைகளுக்காகவும் பணம் தேவைப்பட்டது. அப்போது கதிர் தன் உண்டியலைத் தேடினான், ஆனால் அதில் ஒரு காசு கூட இல்லை. அவனது செலாவற்ற குணத்தால் அவன் கையில் எதுவும் மிஞ்சவில்லை. நிலா தன் சேமிப்பைப் பயன்படுத்தித் தேவையான பொருட்களை வாங்கினாள். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து வருத்தத்துடன் அழுதான். அவனது கவனக்குறைவு அவனை அந்தத் தருணத்தில் மிகவும் சங்கடப்படுத்தியது.
