அன்பின் வழி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது தந்தை ஒரு சிறந்த விவசாயி, எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்து புகழ் பெற்றவர். ஒரு நாள், கதிர் தனது நண்பன் முகிலனுடன் சேர்ந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது, பக்கத்து வீட்டுத் தாத்தா ஒரு பெரிய மூட்டையைத் தூக்கிக்கொண்டு சிரமப்படுவதைக் கண்டான். கதிர் நினைத்தான், 'இப்போது விளையாடிக் கொண்டிருந்தால் எவ்வளவு ஜாலியாக இருக்கும்! இந்தத் தாத்தாவிற்கு உதவி செய்வது இப்போது தேவையில்லை.' ஆனால், அவனது தந்தை எப்போதும் சொல்லும் ஒரு விஷயம் அவன் நினைவுக்கு வந்தது: 'நல்ல விஷயங்களைச் செய்யத் தயங்காதே, அவைதான் உன்னை உயர்த்தும்.' கதிர் விளையாட்டை நிறுத்திவிட்டு, தாத்தாவிற்குச் சென்று உதவினான். அந்தத் தாத்தா, 'தம்பி, நீ செய்த இந்த உதவி எனக்குப் பெரிய நிம்மதியைத் தந்தது. நீ ஒரு நல்ல மனிதனாக வளர்வாய்,' என்று ஆசிர்வதித்தார். அன்று மாலை, கதிர் தன் தந்தையிடம் நடந்ததைச் சொன்னான். தந்தை புன்னகையுடன், 'புகழ் பெற்ற நற்செயல்களைச் செய்யும்போது கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி, ஒருபோதும் நம்மை விட்டுப் போகாது. ஆனால், செய்ய வேண்டிய நல்லவற்றைத் தவிர்த்தால், அந்தத் தவறு நம் வாழ்நாள் முழுவதும் நிழல் போலத் தொடரும்,' என்றார். கதிர் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான்.