ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தோட்டம் வளர்ப்பது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒருமுறை, சோமுவின் தந்தை ஒரு பெரிய மாந்தோப்பைச் சரியாகப் பராமரித்து வந்தார். ஆனால், ஒரு கோடை காலத்தில் சோமுவின் தந்தை ஒரு பெரிய வியாபாரத்தில் வெற்றி பெற்று மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் இருந்தார். அந்த மகிழ்ச்சியில், அவர் தனது தோட்டத்தில் இருந்த செடிகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுவதையும், களை எடுப்பதையும் மறந்துவிட்டார். 'நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று ஒவ்வொரு நாளும் தள்ளிப்போட்டார்.
சில வாரங்களில், அந்தப் பசுமையான மாந்தோப்பு காய்ந்து போயிருந்தது. செடிகள் வாடிப் போய், பல மரங்கள் இறந்துவிட்டன. சோமு இதைப் பார்த்து மிகவும் வருத்தப்பட்டான். சோமுவின் தந்தை தனது தவறை உணர்ந்து வருந்தினார். அவர் தன் மகிழ்ச்சியில் மூழ்கியிருந்தபோது, தான் கவனிக்கத் தவறிய அந்தத் தோட்டம் எவ்வளவு பெரிய இழப்பைச் சந்தித்தது என்பதைப் பார்த்தார். அன்று முதல், அவர் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும், தனது பொறுப்புகளை ஒருபோதும் மறக்கக் கூடாது என்று உறுதி எடுத்தார்.
