முன்னொரு காலத்தில், சோழபுரமென்னும் ஒரு அழகான தேசத்தை இளவரசன் ஆதித்யன் ஆண்டு வந்தான். அவனிடம் அதிகாரம் இருந்தது, ஆனால் அவன் அதைத் தடியால் ஆள விரும்பவில்லை. அவனது தந்தை, முதிய மன்னன் விக்ரமன், ஒருமுறை ஆதித்யனிடம் சொன்னார், 'மகனே, நீ மக்களைக் கண்டு பயப்பட வேண்டும் என்று நினைக்காதே, அவர்கள் உன்னை நேசிக்க வேண்டும் என்று நினை.'
ஒருமுறை அந்த நாட்டில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர். ஆதித்யன் தனது அரண்மனைச் செல்வங்களை எல்லாம் திறந்து வைத்தான். ஆனால், அது மட்டும் போதாது என்று உணர்ந்தான். அவன் தனது விலை உயர்ந்த ஆடை மற்றும் நகைகளைத் துறந்து, மக்களுடன் சேர்ந்து வயல்களில் இறங்கி வேலை செய்தான். ஒரு வயதான விவசாயி, கண்ணீருடன் ஆதித்யனிடம் வந்து, 'அரசே, நீங்கள் எங்களுடன் சேர்ந்து கஷ்டப்படுவதைப் பார்க்கும்போது எங்களுக்குப் பயம் நீங்குகிறது' என்றார். ஆதித்யன் மக்களின் குறைகளைக் கேட்டான், அவர்களுக்குத் தேவையான நீர் மற்றும் உணவுத் திட்டங்களை அன்போடு செயல்படுத்தினான்.
அவன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி மக்களைத் தண்டிக்கவில்லை; மாறாக, மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யத் தன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தினான். சில காலத்திற்குப் பிறகு, வறட்சி நீங்கியது. மக்கள் ஆதித்யனைத் தங்கள் தலைவனாகப் போற்றவில்லை, மாறாகத் தங்கள் குடும்ப உறுப்பினராகக் கருதினர். அவன் செல்லும் இடமெல்லாம் மக்கள் அவனது பாதங்களில் பணிந்து, அன்பால் அவனைத் தலைவணங்கச் செய்தனர்.
