அரசனின் கண்ணீர்

முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அந்த கிராமத்தை ஆளும் நில மன்னன் விக்கிரமன் மிகவும் கண்டிப்பானவன். அவன் மக்களிடம் இருந்து அதிக வரி வசூலித்தான். விவசாயி மாறன் தன் விளைநிலத்தில் கடுமையாக உழைத்தும், மன்னன் கேட்ட வரிக்குக் கீழே எஞ்சியிருப்பது ஒரு பிடி நெல்லும் கூட இல்லை. மாறனின் மனைவி நிலா, தங்கள் குழந்தைக்குக் கொடுக்கக் கூட உணவு இல்லை என்று அழுதான். அந்த அழுகை சத்தம் கிராமம் முழுவதும் பரவியது. மக்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வறுமையையும், மன்னனின் கொடுமையையும் நினைத்து கண்ணீர் விட்டார்கள். விக்கிரமன் தன் அரண்மனையில் அமர்ந்து பொன் மற்றும் வைரங்களை எண்ணிக் கொண்டிருப்பான். ஆனால், அந்த மக்களின் கண்ணீர் ஒரு ரகசியக் கருவியாக மாறியது. மக்கள் அழுத ஒவ்வொரு துளியும், மன்னனின் செல்வத்தைத் தின்னும் ஒரு ஆரியத்தைப் போலச் செயல்பட்டது. மக்கள் மகிழ்ச்சியாக இல்லாவிட்டால், வணிகம் குறையும், நிலம் பாழாகும், இறுதியில் மன்னனின் கருவூலம் காலியாகும். சில ஆண்டுகளில், மக்களின் அழுகையும் வறுமையும் மன்னனின் ஆட்சியைப் பலவீனப்படுத்தியது. விக்கிரமன் தன் செல்வத்தைக் கொண்டு மகிழ்ச்சியைக் காண முயன்றான், ஆனால் மக்களின் கண்ணீர் அவன் செல்வத்தின் மதிப்பைக் குறைத்து, அவனது அதிகாரத்தை அரித்துவிட்டது. இறுதியில், மக்கள் ஒன்றிணைந்து நீதி கேட்டபோது, அவனது செல்வமும் அதிகாரமும் வெறும் காகிதமாகிப் போனது.