கண்களின் ஒளி

முகத்தில் கண்கள் இருந்தாலும், அதில் கருணை இல்லையென்றால் அந்த அழகிற்குப் பயன் இல்லை என்ற குறளின் கருத்தை இந்தக் கதை விளக்குகிறது. தக்க அளவிற்குக் கண்ணோட்டம் இல்லாத கண்கள் முகத்தில் உள்ளவை போல் தோன்றுதல் அல்லாமல் வேறு என்ன பயன் செய்யும்.

6–10 yr 1 min easy

அன்பு கலந்த பார்வைகளே உண்மையான அழகு.

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனிடம் மிகவும் அழகான, பெரிய கண்கள் இருந்தன. ஆனால், கதிர் மற்றவர்களிடம் அன்பாகப் பேசமாட்டான். ஒருமுறை, பள்ளியில் ஒரு புதிய மாணவன் வந்தான். அவன் மிகவும் கூச்ச சுபாவம் கொண்டவன். கதிர் அவனைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தான். அவனது கண்கள் அழகாக இருந்தாலும், அதில் கருணை இல்லை. இதைப் பார்த்த கதிரின் தாத்தா, அவனை ஒரு நாள் ஒரு பூந்தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கு ஒரு அழகான ரோஜாச் செடியைக் காட்டி, 'கதிர், இந்த ரோஜா எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது பார்! ஆனால், இதன் இதழ்கள் மென்மையாக இல்லாவிட்டால், அதன் அழகு யாருக்கும் பயன் தராது. அதுபோலத்தான் மனிதர்களும். உன் கண்கள் அழகாக இருக்கலாம், ஆனால் அதில் மற்றவர்கள் மீது அன்பு இருந்தால் மட்டுமே அந்த அழகு முழுமையடையும்' என்றார். கதிர் அன்று தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த நாள், அந்தப் புதிய மாணவன் கீழே விழுந்தபோது, கதிர் ஓடிச் சென்று அவனுக்கு உதவினான். இப்போது கதிரின் கண்களில் ஒரு புதிய ஒளி தெரிந்தது—அது அன்பின் ஒளி.

கண்களின் ஒளி

விருப்பமான எழுத்துரு

ஆதித்வின் முதல் எழுத்து

இதுபோன்ற கதைகள் · More like this

ஆதித்வின் முதல் எழுத்து

அறிவும் அடக்கமும்

மனதின் மலரும் இறைவனும்

படிக்க பரிந்துரைகள்

கதைகளை மிஸ் செய்யாதீர்கள்