ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிர் ஒரு சிறந்த ஓவியன். ஒருமுறை அந்த ஊரில் பெரிய திருவிழா நடந்தது. கதிர் தனது வாழ்நாள் கனவான ஒரு பெரிய ஓவியத்தை வரைந்து, அதைத் திருவிழாவில் காட்சிப்படுத்த முடிவு செய்தான். பல நாட்களாக இரவு பகலாக உழைத்து, வண்ணங்களைத் தேடி அலைந்து ஒரு அற்புதமான ஓவியத்தை வரைந்தான்.
திருவிழா அன்று காலை, கதிர் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் அந்த ஓவியத்தை எடுத்துக்கொண்டு சென்றான். ஆனால், வழியில் எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு பெரிய பள்ளத்தில் அவன் தடுமாறி விழுந்தான். அவன் கையில் இருந்த வண்ணப் பாத்திரங்கள் சிதறின, அந்த அழகான ஓவியமும் சேறு மற்றும் வண்ணங்களால் பாழாகிவிட்டது. கதிரின் இதயம் நொறுங்கியது. அவனது பல நாட்கள் உழைப்பு ஒரு நொடியில் காணாமல் போனது.
அருகில் இருந்த தாத்தா அவனது தோளைத் தொட்டு, "கதிர், கீழே விழுந்தால் அழுவதற்குப் பதில், எப்படி மீண்டும் எழுந்து நிற்பது என்று யோசி" என்றார். கதிர் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டான். அவன் மனம் சோர்ந்து போனாலும், அவன் விடாமுயற்சி மட்டும் தளரவில்லை. அவன் மீண்டும் வீட்டிற்குச் சென்றான். சேறு படிந்த அந்தத் துணிகளைத் துடைத்துவிட்டு, புதிய வண்ணங்களை எடுத்தான். இந்த முறை, அந்தச் சேறு மற்றும் வண்ணங்களின் தழும்புகளைக் கூட ஒரு கலைப்படைப்பாக மாற்றினான். திருவிழாவின் இறுதியில், அவனது புதிய ஓவியம் அனைவரையும் வியக்க வைத்தது. தோல்வி அவனைத் தடுத்திருக்கலாம், ஆனால் அவன் மனம் தளரவில்லை.
