ஒரு அழகான கிராமத்தில் அசோக் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு ஓவியம் வரைவது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒருமுறை அந்த ஊரின் பெரிய திருவிழாவிற்கு ஒரு அழகான போஸ்டர் வரைய அவனது தந்தை அவனிடம் ஒரு சிறந்த வண்ணத் தூரிகையை (Brush) பரிசாகத் தந்தார். 'அசோக், இதை வைத்து உன் திறமையை உலகிற்கு காட்டு' என்று அன்புடன் சொன்னார்.
ஆரம்பத்தில் அசோக் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் இருந்தான். ஆனால், 'நாளை வரைக்கும் செய்யலாம், இன்னும் நிறைய நேரம் இருக்கிறது' என்று ஒவ்வொரு நாளும் தள்ளிப்போட்டான். ஒருநாள் ஓவியம் வரையத் தொடங்கியபோது, அவனுக்குத் தூக்கம் வந்தது. 'கொஞ்சம் தூங்கிவிட்டுத் தெளிவோடு வரையலாம்' என்று படுக்கையில் விழுந்தான். அடுத்த நாள் காலையில் எழுந்தபோது, அவனுக்குத் தான் வரைய வேண்டிய முக்கியமான விஷயமே மறந்து போனது. 'அப்புறம் பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று சோம்பேறித்தனமாக அமர்ந்திருந்தான்.
திடீரென்று ஒரு நாள், திருவிழா வந்துவிட்டது. ஊரே விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. ஆனால் அசோக்கின் போஸ்டர் இன்னும் காலியாகவே இருந்தது. அவனது திறமையைச் see செய்யக் காத்திருந்த ஊர் மக்கள் ஏமாற்றமடைந்தனர். அசோக் தன் தவறை உணர்ந்து அழுதான். அவனது சோம்பலும், தள்ளிப்போடும் குணமும் அவனது திறமையை அழித்துவிட்டன. அன்று முதல், அசோக் நேரத்தை வீணடிக்காமல், எந்த வேலையையும் தள்ளிப்போடாமல் செய்யத் தொடங்கினான்.
