ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற இளைஞன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் திறமையானவன், ஆனால் அவனிடம் ஒரு பெரிய குறை இருந்தது; அதுதான் சோம்பல். காலையில் சூரியன் உதித்தாலும், அவன் மதியத்திற்கு மேல் தான் எழுவான். அவனது தந்தை ஒரு விவசாயி, கடினமாக உழைத்து குடும்பத்தைக் காப்பாற்றி வந்தார். கதிரின் சோம்பலால், அவனது குடும்பத்தின் பெயர் ஊரிலேயே கெட்டுப்போனது. 'கதிரின் மகன் எப்போதும் தூங்கிக்கொண்டே இருப்பான்' என்று மக்கள் பேசிக்கொண்டனர். இது கதிரின் தந்தைக்கு மிகுந்த வருத்தத்தைத் தந்தது.
ஒரு நாள், கதிரின் தந்தை உடல்நலக்குறைவால் படுக்கையில் விழுந்துவிட்டார். குடும்பத்தின் வருமானம் நின்று போனது. அப்போதுதான் கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். தன் குடும்பத்தின் கௌரவம் தன் சோம்பலால் சிதைந்து போவதைக் கண்டு அவன் மனம் கலங்கியது. அடுத்த நாள் அதிகாலையிலேயே எழுந்தான். வயல்வெளிக்குச் சென்று கடினமாக உழைக்கத் தொடங்கினான். முதலில் கடினமாக இருந்தது, ஆனால் விடாமுயற்சியுடன் செயல்பட்டான். மெல்ல மெல்ல கதிரின் உழைப்பைக் கண்டு ஊரே வியந்தது. அவன் செய்த வேலையால் குடும்பத்தின் பொருளாதாரமும் உயர்ந்தது, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மக்களின் பார்வையில் அவன் ஒரு பொறுப்பான இளைஞனாக மாறினான். அவனது சோம்பல் நீங்கியதும், குடும்பத்தின் மீதான அவதூறுகள் மறைந்து பெருமை நிலைத்தது.
