ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு ஓவியம் வரைவது என்றால் உயிர். ஒருமுறை அந்த ஊரில் பெரிய ஓவியப் போட்டி ஒன்று அறிவிக்கப்பட்டது. கதிர் அந்தப் போட்டியில் வெற்றி பெற்று, சிறந்த ஓவியனாகத் திகழ வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான். ஆனால், ஒரு பெரிய சிக்கல் வந்தது. போட்டிக்கான தேதி நெருங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று பலத்த மழை பெய்து அவனது வண்ணங்களும் காகிதங்களும் நனைந்து போயின. கதிர் மிகவும் வருத்தப்பட்டான். 'விதி என்னவோ அப்படி, என்னால் இப்போது வரைய முடியாது' என்று சோர்ந்து போய் அமர்ந்திருந்தான்.
அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் வந்தார். 'கதிர், இயற்கை நமக்குத் தரும் தடைகள் நம் தவறு அல்ல. மழை பெய்தது உன் பிழையல்ல. ஆனால், அந்தத் தடைகளைத் தாண்டி எப்படிப் புதிய வழியில் முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்று தெரியாமல் இருப்பதே பெரிய தவறு' என்றார். தாத்தா சொன்னது கதிரின் கண்களைத் திறந்தது. அவன் சும்மா உட்கார்ந்து வருத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கவில்லை. அடுத்த சில நாட்களிலேயே, அவன் பழைய வண்ணங்களைச் சரிசெய்து, இயற்கையான பொருட்களைக் கொண்டு புதிய வண்ணங்களை உருவாக்கக் கற்றுக்கொண்டான். அவன் விடாமுயற்சியால், போட்டியில் மிக அழகான ஓவியத்தை வரைந்து முதல் பரிசு பெற்றான். தடைகளை விட, முயற்சியற்ற நிலையே தோல்வி என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
