ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். கதிர் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பான். ஒரு நாள், கதிரின் குடும்பம் மிகவும் ஏழ்மையான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. அவர்கள் வளர்த்திருந்த ஆடுகள் அனைத்தும் நோய்வாய்ப்பட்டன, கதிரின் தந்தை வேலை இழந்துவிட்டார். கதிரின் வீட்டில் சோகமும் கவலையும் சூழ்ந்தது. கதிரின் அம்மா அழுவதைக் கண்ட கதிர், முதலில் பயந்து போனான். ஆனால், அவன் ஒரு விஷயத்தை நினைத்துக்கொண்டான்: 'வருத்தம் வரும்போது சிரிப்பதுதான் அதை விரட்டும் வழி.'
அடுத்த நாள் காலை, கதிர் தன் முகத்தில் ஒரு பெரிய புன்னகையைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தான். தன் தந்தை சோகமாக அமர்ந்திருந்தபோது, கதிர் ஒரு சிறிய நகைச்சுவை செய்து அவனைச் சிரிக்க வைத்தான். 'அப்பா, கவலைப்படாதீர்கள், நாம் மீண்டும் முன்னேறுவோம்!' என்று உற்சாகமாகக் கூறினான். கதிரின் அந்தச் சிரிப்பும் தன்னம்பிக்கையும் மற்றவர்களையும் மெல்ல மெல்ல மாற்றியது. கதிர் அழுவதற்குப் பதிலாகச் சிரித்ததால், அந்தச் சோகம் அவர்களை நீண்ட நேரம் ஆட்கொள்ளவில்லை. அவர்கள் மீண்டும் முயற்சி செய்யத் தொடங்கினர், இறுதியில் கதிரின் சிரிப்பு அவர்களுக்குத் தைரியத்தைத் தந்தது.
