அன்பின் மொழி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனது கோபம் அவனது நண்பர்களிடமிருந்து அவனைத் தனிமைப்படுத்தியது. ஒருமுறை, கிராமத்துத் திருவிழாவில் விளையாடும்போது, தவறுதலாக அவன் தன் நண்பன் கதிரவன் மீது மோதிவிட்டான். கதிரவன் கீழே விழுந்ததும், இளங்கோ மன்னிப்பு கேட்பதற்குப் பதிலாக, 'நீதான் சரியாக நின்றிருக்க வேண்டும்!' என்று கத்திக் கொண்டே இருந்தான். இதனால் கதிரவனும் மற்ற நண்பர்களும் அவனிடம் பேசாமல் விலகிச் சென்றனர். இளங்கோ மிகவும் வருத்தமடைந்தான். அன்று மாலை, அவனது தாத்தா அவனிடம் ஒரு பாத்திரத்தைக் காட்டினார். அதில் ஒரு இனிப்பான தேன் இருந்தது. 'இளங்கோ, கசப்பான சொற்கள் காயத்தை உண்டாக்கும், ஆனால் இனிமையான சொற்கள் காயத்தை ஆற்றும். உன் நண்பர்களைத் தக்கவைக்க நீ பேசுவதை மாற்ற வேண்டும்' என்றார். அடுத்த நாள், இளங்கோ கதிரவனிடம் சென்றான். அவன் சத்தமாகப் பேசவில்லை. மாறாக, 'கதிரவா, நேற்று நான் பேசியது தவறு. உன்னை காயப்படுத்தியதற்கு என்னை மன்னித்துவிடு. நாம் மீண்டும் நண்பர்களாகலாமா?' என்று மென்மையாகக் கேட்டான். அவனது குரலில் இருந்த உண்மை மற்றும் அன்பைக் கண்டதும், கதிரவன் புன்னகைத்தான். மற்ற நண்பர்களும் இளங்கோவின் மாற்றத்தைக் கண்டு அவனிடம் வந்து சேர்ந்தனர். இப்போது இளங்கோவின் பேச்சு மற்றவர்களைத் தண்டிப்பதற்கல்ல, அனைவரையும் தன் அன்பால் இணைப்பதற்குப் பயன்படுகிறது.