அர்ஜுனின் நிதானம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் அர்ஜுன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; எதையும் யோசிக்காமல் உடனே பேசிவிடுவான். ஒரு நாள், பள்ளியில் ஒரு விவாதம் நடந்தது. தலைவன் மாறன் ஒரு கருத்தைச் சொன்னான். உடனே அர்ஜுன், 'அது தவறு! நீ சொல்வது எல்லாம் பொய்!' என்று சத்தமாக கத்தினான். வகுப்பறை அமைதியானது. மாறன் அமைதியாக இருந்தான், ஆனால் மற்ற மாணவர்கள் அர்ஜுனைப் பார்த்துச் சிரித்தனர். ஆசிரியர் கேட்டார், 'அர்ஜுன், ஏன் அப்படிச் சொன்னாய்? உன் கருத்தை நிரூபிக்க உன்னிடம் என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது?' அர்ஜுனிடம் பதில் இல்லை. அவன் முகம் வெட்கத்தால் சிவந்தது. அன்று மாலை, அர்ஜுன் தன் தாத்தாவிடம் நடந்ததைச் சொன்னான். தாத்தா சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார், 'அர்ஜுன், ஒரு வார்த்தையைச் சொல்வதற்கு முன், அந்த வார்த்தையைத் தோற்கடிக்க வேறு யாராலும் முடியாது என்பதை நீ உறுதி செய்து கொள்ள வேண்டும். இல்லையென்றால், உன் பேச்சு உன்னையே தோற்கடித்துவிடும்.' அடுத்த வாரம் மீண்டும் ஒரு விவாதம் நடந்தது. அர்ஜுன் இந்த முறை அவசரப்படவில்லை. அவன் நிறைய புத்தகங்களைப் படித்தான், தகவல்களைச் சேகரித்தான். விவாதம் தொடங்கிய போது, அவன் மிகத் தெளிவான மற்றும் வலுவான கருத்துக்களைச் சொன்னான். யாராலும் அவனது வாதத்தை மறுக்க முடியவில்லை. அர்ஜுன் அன்று ஒரு முக்கியமான பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான்: பேசும் முன் யோசிப்பதுதான் உண்மையான அறிவு.