பழங்காலத்தில் சோழ தேசம் என்றொரு அழகான நாடு இருந்தது. அங்கு இளவரசன் இளமாறன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறு குறை இருந்தது. அவன் பேசும் போது மிகவும் வேகமாகப் பேசுவான், மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கேட்பதற்குப் பதில் தன் கருத்தைச் சொல்லிவிட்டு ஓடிவிடுவான். இதனால் அவனது அமைச்சர்கள் மற்றும் மக்கள் அவனது கருத்துக்களைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை.
ஒருமுறை, அண்டை நாட்டுடன் ஒரு எல்லைப் பிரச்சனை ஏற்பட்டது. இளமாறன் கோபத்துடன், 'நமது நிலத்தை அவர்கள் எடுத்துக்கொண்டார்கள், உடனே போர் செய்ய வேண்டும்!' என்று சத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு சபையை விட்டு வெளியேறினான். அமைச்சர்கள் குழப்பமடைந்தனர். போரைத் தொடங்குவதற்கு முன், அந்தப் பிரச்சனைக்கான காரணத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம்.
அப்போது, அரசவை ஆலோசகர் பெரியவர் மாணிக்கம் இளமாறனை அழைத்தார். அவர் மென்மையாகச் சொன்னார், 'இளவரசே, ஒரு சிறந்த தலைவன் அல்லது அமைச்சர் என்பவன், மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கூர்ந்து கவனிப்பவனாகவும், தான் பேசுவதைக் கேட்கும் 사람ர்களைத் தன் பேச்சால் ஈர்க்கும்வனாகவும் இருக்க வேண்டும். நீ பேசுவது மற்றவர்களுக்குப் புரிய வேண்டும், அதேபோல் மற்றவர்கள் சொல்வதையும் நீ முழுமையாக உள்வாங்க வேண்டும்.'
இளமாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த முறை எல்லைப் பிரச்சனை குறித்துப் பேசும் போது, அவன் அமைதியாக அமர்ந்து மற்ற நாட்டுத் தூதர்கள் சொல்வதைக் கவனித்தான். அவர்கள் ஏன் அந்த நிலத்தை விரும்புகிறார்கள் என்பதைக் கேட்டறிந்தான். பிறகு, அவன் மிகவும் நிதானமாகவும், மற்றவர்கள் ரசிக்கும்படியும், தெளிவான கருத்துக்களுடனும் பேசினான். அவனது பேச்சைக் கேட்டு மற்ற நாட்டுத் தூதர்களும் வியந்து போனார்கள். இறுதியில், போர் இன்றி ஒரு அமைதி ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. இளமாறன் இப்போது சிறந்த பேச்சாளனாகவும், சிறந்த தலைவனாகவும் மாறினான்.
