மண்ணும் நீரும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் களிமண்ணால் அழகான பொம்மைகளைச் செய்வதில் வல்லவன். ஒருமுறை, அவனது தந்தை ஒரு பெரிய மண்பாண்டக் கலாவை நடத்தி வந்தார். ஒரு நாள், இளங்கோ ஒரு அழகான குதிரை பொம்மையைச் செய்தான். அது பார்ப்பதற்கு மிகவும் நேர்த்தியாக இருந்தது. ஆனால், அந்த பொம்மையைச் செய்ய அவனுக்குப் பணம் தேவைப்பட்டது. அவனது தந்தை கொடுத்த பணத்தில் ஒரு பகுதியை, பக்கத்து ஊர் வியாபாரி கொடுத்த கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தாமல் மறைத்து வைத்துப் பயன்படுத்தினான். பொம்மை மிக அழகாகத் தெரிந்தாலும், அதன் அடிப்பகுதி பலவீனமாக இருந்தது. இளங்கோ அதைச் சரிசெய்யத் தெரியாமல், அதன் மேல் அதிகப்படியான நீரை ஊற்றி, களிமண் மென்மையாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தான். ஆனால், அந்த நீர் களிமண்ணின் வலிமையைக் குறைத்து, பொம்மையைச் சுருங்கச் செய்தது. இறுதியில், அந்தப் பொம்மை கையில் வைத்திருக்கும் போதே உடைந்து சிதறியது. இளங்கோ வருத்தத்துடன் அமர்ந்திருந்தபோது, அவனது தந்தை அவனிடம் சொன்னார், 'மகனே, தவறான வழியில் வந்த பொருளை வைத்து ஒரு நன்மையைச் செய்ய முயன்றால், அது ஒரு ஈரமான களிமண் பாத்திரத்திற்குள் நீர் ஊற்றுவதைப் போன்றது. நீர் பாத்திரத்தை மென்மையாக்கலாம், ஆனால் அது பாத்திரத்தின் வலிமையைக் கெடுத்து இறுதியில் அதை உடைத்துவிடும்.' இளங்கோ தன் தவறை உணர்ந்தான். இனிமேல் நேர்மையான வழியில் மட்டுமே எதையும் செய்ய வேண்டும் என்று உறுதி கொண்டான்.