ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தோட்டம் வளர்ப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு. ஒரு நாள், அவன் தன் வீட்டின் பின்புறம் ஒரு சிறிய காய்கறித் தோட்டம் அமைக்க முடிவு செய்தான். 'இந்தத் தோட்டத்தில் நான் செழிப்பான தக்காளி மற்றும் வெண்டைக்காய்களை வளர்ப்பேன்' என்று அவன் மனதாரத் தீர்மானித்தான்.
முதல் வாரம் கதிர் மிகவும் உற்சாகமாக இருந்தான். தினமும் காலையில் எழுந்து மண்ணைத் தயார் செய்தான், விதைகளைத் தூவினான். ஆனால், இரண்டாம் வாரத்தில் வானம் மேகமூட்டமாக இருந்தது, அவனுக்கு விளையாட ஆசை வந்தது. 'நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று அவன் நினைத்தான். மூன்றாம் வாரம், வெயில் அதிகமாக இருந்ததால் களைகளைப் பிடுங்குவது அவனுக்குச் சோம்பேறித்தனமாகத் தோன்றியது.
அவன் எடுத்த முடிவைச் செயல்படுத்தாமல் தள்ளிப்போட்டதால், செடிகள் வாடத் தொடங்கின. கதிரின் தந்தை அந்த இடத்தைப் பார்த்துவிட்டு, 'கதிர், ஒரு காரியத்தைத் தொடங்கும்போது அதைத் தெளிவான திட்டத்துடன் தொடங்க வேண்டும். தொடங்கிய பிறகு, தயக்கமோ அல்லது சோம்பேறித்தனமோ வந்து அதைத் தள்ளிப்போட்டால், அந்தத் திட்டம் தோல்வியடையும். ஒரு செயலைச் செய்ய முடிவெடுத்தால், அதைத் தாமதமின்றி, முழுத் துணிச்சலோடு செய்து முடிக்க வேண்டும்' என்றார்.
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த நாள் முதல், அவன் எந்தத் தயக்கமும் இன்றி, காலையில் எழுந்தவுடன் தோட்டம் சார்ந்த வேலைகளை முடித்தான். சில மாதங்களில், அவன் தோட்டம் பசுமையாக மாறியது. அவன் எதிர்பார்த்தது போலவே சுவையான காய்கறிகள் விளைந்தன. ஒருமுறை எடுத்த முடிவை விடாமுயற்சியுடன் செயல்படுத்தினால் வெற்றி நிச்சயம் என்பதை கதிர் அன்று கற்றுக்கொண்டான்.
