ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஓவியம் வரைவதிலும் விளையாடுவதிலும் சிறந்தவன். அவனது நண்பன் மாறன் எப்போதும் புதிய விஷயங்களைச் செய்யத் துடிப்பான், ஆனால் ஒரு வேலையைத் தொடங்கினால் அதை முடிப்பதற்குள் வேறு ஒரு விஷயத்திற்குத் தாவிக்விடுவான்.
ஒருமுறை கிராமத்துத் திருவிழாவிற்காக ஒரு பெரிய மரத்தடியில் அழகான வண்ணக் கோலங்கள் வரையப் போட்டி நடந்தது. கதிர் ஒரு பெரிய ஓவியத்தைத் தொடங்கினான். மாறன் ஒரு அழகான பறவையின் படத்தை வரையத் தொடங்கினான். ஆனால், பாதியிலேயே மாறன், 'இந்தத் தூரிகை நன்றாக இல்லை, வேறு நிறம் வரையலாம்' என்று கூறித் தன் வேலையை நிறுத்திவிட்டு, அடுத்தப் போட்டியில் கலந்து கொள்ளப் போனான்.
கதிர் தன் ஓவியத்தில் பல தவறுகள் செய்தான், வண்ணங்கள் கலந்தன, அவனுக்குக் களைப்பும் வந்தது. ஆனால், அவன் தன் முடிவை மாற்றவில்லை. அந்த ஓவியத்தை முழுமையாக முடித்தபோது, அது மிகவும் அழகாகத் தெரிந்தது. மாறன் பல திறமைகளைக் கொண்டிருந்தாலும், அவன் ஒரு வேலையை முழுமையடையச் செய்யாததால், கிராமத்து பெரியவர்கள் அவனது திறமையை மதிக்கவில்லை. கதிர் தன் விடாமுயற்சியால் அனைவரின் பாராட்டையும் பெற்றான்.
