பழங்காலத்தில் சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கு இளங்கோ என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனிடம் பெரிய உடல் வலிமை இல்லை. ஒருமுறை, பக்கத்து நாட்டு மன்னன் சோழ தேசத்தின் வளங்களை ஆக்கிரமிக்கத் திட்டமிட்டான். போர் வருவதைத் தவிர்க்க, சோழ மன்னன் ஒரு தூதுவனை அனுப்ப முடிவு செய்தான். பல வீரர்கள் போருக்குத் தயாரானார்கள், ஆனால் மன்னன் இளங்கோவை அழைத்தான்.
'இளங்கோ, உனக்கு வாள் வீசத் தெரியாது, ஆனால் உனக்குத் தெரிந்த அறநெறிகளும், பேசும் திறனும் தான் இந்தத் தேசத்தைக் காக்கும்,' என்றார் மன்னன்.
இளங்கோ எதிரி நாட்டு அரசவைக்குச் சென்றான். அங்குள்ள அமைச்சர்கள் மிகவும் அறிவாளிகள் மற்றும் தந்திரமானவர்கள். அவர்கள் இளங்கோவைச் சிறுமைப்படுத்த முயன்றனர். ஆனால், இளங்கோ கோபப்படாமல், மிகத் தெளிவான மற்றும் தர்க்கரீதியான கருத்துக்களை முன்வைத்தான். அவன் வெறும் வார்த்தைகளால் போர் புரியவில்லை; அறம், நீதி மற்றும் இரு நாடுகளுக்கும் ஏற்படும் நன்மைகளைப் பற்றிப் பேசினான். அவனது பேச்சில் இருந்த ஆழமும், அறிவும் எதிரி மன்னனை வியக்க வைத்தது. இறுதியில், போர் இன்றி ஒரு அமைதி ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது.
இளங்கோ தனது அறிவாலும், சரியான நேரத்தில் சரியான சொற்களைப் பயன்படுத்தும் திறனாலும் ஒரு பெரிய போரைத் தடுத்தான்.
