பழங்காலத்தில் சோழ தேசத்தில் இளங்கோவன் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகுந்த அறிவாளி, ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது; அவன் எப்போதும் பதற்றமடைந்து, சரியான முறையில் நடக்கவோ பேசவோ தெரியாமல் தடுமாறிக் கொண்டிருப்பான். அதே ஊரில் கதிர் என்ற மற்றொரு இளைஞனும் இருந்தான். கதிர் படிப்பில் சிறந்தவன், மற்றவர்களிடம் அன்பாகவும் கண்ணியமாகவும் நடந்து கொள்வான், மேலும் எந்தச் சூழலிலும் நிதானமாகத் தன் உணர்ச்சிகளைக் கையாளத் தெரிந்தவன்.
ஒருமுறை, சோழ மன்னரின் அமைச்சர்கள் ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுத்தனர். அண்டை நாட்டு மன்னரிடம் சென்று சமாதானம் பேச ஒரு தூதுவன் தேவைப்பட்டான். முதலில், மிகவும் புத்திசாலியான ஆனால் பதற்றமான இளங்கோவனைப் பரிந்துரைத்தனர். ஆனால், மன்னர் யோசித்தார், 'அறிவு மட்டும் போதாது, ஒரு தூதுவன் மற்றவர்களைக் கவரும் வகையில் நடந்து கொள்ள வேண்டும், அதே சமயம் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தவும் தெரிய வேண்டும்' என்றார்.
அப்போது அமைச்சர்கள் கதிரின் பெயரைச் சொன்னார்கள். கதிர் தனது கல்வியால் அறிவாளியாகவும், பண்பால் மற்றவர்களைக் கவரும் வசீகரமாகவும், நிதானமான குணத்தால் சிறந்த உணர்வு மேலாளனாகவும் இருந்தான். கதிர் தூதுவனாகச் சென்றான். அவன் அண்டை நாட்டு மன்னரிடம் மிகுந்த மரியாதையுடனும், தெளிவான அறிவோடும், அமைதியான தோற்றத்தோடும் பேசினான். அவனது பேச்சும் நடத்தையும் மன்னரின் மனதை வென்றது. இறுதியில், இரு நாடுகளுக்கும் இடையே அமைதி நிலவியது.
இளங்கோவன் இதைக் கண்டு உணர்ந்தான். அறிவு, பண்பு மற்றும் நிதானம் ஆகிய மூன்றும் சேர்ந்திருப்பதே ஒருவனை முழுமையாக்கும் என்பதை அவன் புரிந்து கொண்டான்.
