பழங்காலத்தில் சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டின் மன்னர் விக்கிரமன் மிகவும் கண்டிப்பானவர். ஒருமுறை, அண்டை நாட்டு மன்னர் ஒருவரிடம் சமாதானம் பேச ஒரு தூதுவர் தேவைப்பட்டார். அதற்குத் தகுதியானவர் இளங்கோ என்ற இளைஞன்.
இளங்கோ ஒரு சாதாரண மனிதன் அல்ல; அவரிடம் மூன்று முக்கிய குணங்கள் இருந்தன. முதலாவதாக, அவர் மிகவும் நேர்மையானவர். மன்னர் சொல்லும் செய்தியைச் சிறிதும் மாற்றாமல் அப்படியே சொல்வார். இரண்டாவதாக, அவர் மற்ற அமைச்சர்களுடன் இணைந்து செயல்படும் குணம் கொண்டவர். ஒரு தூதர் தனித்துச் செயல்பட்டால் தோல்வி நிச்சயம் என்பதை அவர் அறிவார். மூன்றாவதாக, அவருக்குத் துணிச்சல் அதிகம். எதிரி நாட்டுப் படை அவரைச் சூழ்ந்தாலும் அவர் அஞ்சமாட்டார்.
இளங்கோ அந்தப் பகை நாட்டுக்குச் சென்றபோது, அங்கிருந்த அமைச்சர்கள் அவரைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்றனர். 'எங்கள் மன்னர் மிகவும் கோபக்காரர், நீ இங்கிருந்து உடனே சென்றுவிடு' என்று மிரட்டினர். ஆனால் இளங்கோ பயப்படவில்லை. அவர் மற்ற அமைச்சர்களுடன் பேசி, உண்மையை விளக்கி, மன்னரின் அமைதி விருப்பத்தை மென்மையாகக் கூறினார். அவர் சொல்லிய செய்தியில் எந்தத் தப்பும் இல்லை, அவர் காட்டிய நேர்மையும் துணிச்சலும் அந்தப் பகை நாட்டு மன்னரின் கோபத்தைத் தணித்தது. இறுதியில், போர் தவிர்க்கப்பட்டு இரு நாடுகளும் நண்பர்களாயின. இளங்கோவின் தூதுப் பணி வெற்றியடைந்தது.
இளங்கோவின் வெற்றிக்குக் காரணம் அவர் செய்த வேலை மட்டுமல்ல, அவர் கடைப்பிடித்த தூய்மையான எண்ணமும், மற்றவர்களுடன் இணைந்த செயல்பாடும், பயமில்லாத துணிச்சலும் தான்.
