பழங்காலத்தில் சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கு இளங்கோ என்ற ஒரு இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி மற்றும் நேர்மையானவன். ஒருமுறை, பக்கத்து நாட்டு மன்னனுக்கும் சோழ மன்னனுக்கும் இடையே ஒரு பெரிய போர் மூளும் சூழல் ஏற்பட்டது. இரு நாடுகளும் போரிட்டால் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் பாதிக்கப்படுவார்கள் என்பதை இளங்கோ உணர்ந்தான்.
சோழ மன்னன் ஒரு முக்கியமான செய்தியைப் பக்கத்து நாட்டு மன்னனிடம் சொல்ல ஒரு தூதுவனைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான். பல வீரர்கள் பயந்து ஒதுங்கினர், ஏனெனில் எதிரி நாட்டு மன்னன் மிகவும் கோபக்காரன் என்று கேள்விப்பட்டிருந்தனர். ஆனால் இளங்கோ முன்வந்தான். 'மன்னா, அமைதிதான் இரு நாடுகளுக்கும் நல்லது. நான் சென்று செய்தியைச் சொல்கிறேன்' என்றான்.
இளங்கோ அந்த நாட்டு அரண்மனைக்குச் சென்றான். எதிரி மன்னனின் வீரர்கள் அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். அவன் பயந்தான், ஆனால் அவன் மனதில் ஒரு உறுதி இருந்தது: 'தவறான செய்தி சொல்லக்கூடாது, மன்னனின் நலனுக்காக உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும்'. அரண்மனைக்குள் நுழைந்த இளங்கோ, மன்னனின் முன்னால் நின்று, போரினால் ஏற்படும் அழிவுகளைப் பற்றி மிகத் தெளிவாகவும், பணிவாகவும் விளக்கினான். மன்னனின் கோபம் அவனது பேச்சால் மெல்ல மெல்லக் குறைந்தது. இளங்கோவின் தைரியத்தையும், அவன் பேசிய உண்மையான வார்த்தைகளையும் கண்டு மன்னன் வியந்து போனான். இறுதியில், போர் தவிர்க்கப்பட்டது. இளங்கோவின் துணிச்சலால் இரு நாடுகளும் அமைதியைக் கண்டன.
