சோழ தேசத்தின் ஒரு சிறிய கிராமத்தில், இளையவன் மாறன் என்பவன் ஒரு சிறந்த நிர்வாகத் திறமை கொண்டவன். அவன் ஒரு பெரிய அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பதால், அவனது உறவினர்களான பெரியவர்கள் அனைவரும் அவனைப் பார்த்தால், 'இவன் இன்னும் சிறுவன், இவனுக்கு என்ன தெரியும்?' என்று அலட்சியமாகப் பேசுவார்கள். ஒருமுறை, அந்த நாட்டின் மன்னர் ஒரு முக்கியமான நீர் மேலாண்மைத் திட்டத்தை அறிவித்தார். அந்தத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்தும் குழுவில் மாறனும் இருந்தான். மாறனின் பெரியப்பா, சோமு, ஒரு அனுபவமிக்க அமைச்சர். மாறன் ஒரு புதிய யோசனையைச் சொன்னபோது, சோமு மற்ற அமைச்சர்களிடம், 'அவன் நம் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன் தான், ஆனால் இன்னும் குழந்தைதான், அவன் சொல்வதைக் கேட்கத் தேவையில்லை' என்று கிண்டலாகச் சொன்னார். ஆனால், மாறன் சொன்ன அந்தத் திட்டம் அந்தப் பஞ்ச காலத்தின் போது கிராமங்களைக் காப்பாற்றியது. மன்னர் மாறனின் அறிவைப் பாராட்டி அவனைத் தன் ஆலோசகராக நியமித்தார். அப்போதுதான் சோமுவுக்குத் தெரிந்தது, ஒருவரைப் பார்ப்பது அவர் வயதைக் கண்டு அல்ல, அவர் சுமந்து நிற்கும் பொறுப்பின் ஒளியைக் கண்டுதான் என்று.
மாறன் தன் வயதைக் காரணம் காட்டி ஒதுக்கப்பட்டாலும், தன் அறிவின் மூலம் மன்னரின் அதிகாரத்தையும் அந்தப் பொறுப்பின் புனிதத்தையும் மதித்துச் செயல்பட்டான்.
