மௌனத்தின் மொழி

ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அமைதியானவன், ஆனால் மற்றவர்களின் முகத்தைப் பார்த்தே அவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளும் திறன் கொண்டவன். அந்த ஊரின் அரசர் விக்கிரமன் மிகவும் தாராளமானவர். ஒருமுறை, கிராமத்தின் வயல்வெளிகளைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பில் இருந்த பெரியவர் மாணிக்கம், அரண்மனைக்கு வந்தார். அவர் எதையும் வாய்விட்டு கேட்கவில்லை, ஆனால் அவர் முகத்தில் ஒருவிதமான கவலை தெரிந்தது. அரசர் விக்கிரமன் அவரைப் பார்த்தார். மாணிக்கம் தன் கைகளைத் தேய்த்துக் கொண்டும், தரையைப் பார்த்துக் கொண்டும் இருந்தார். அரசர் அவரிடம், 'மாணிக்கம், உங்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்?' என்று கேட்டார். மாணிக்கம், 'ஒன்றுமில்லை மன்னா, எல்லாம் நன்றாகவே இருக்கிறது' என்று தயக்கத்துடன் சொன்னார். ஆனால், அரசர் மாணிக்கத்தின் கண்களில் இருந்த தயக்கத்தையும், அவர் கைகள் காட்டிய சோர்வையும் கவனித்தார். அரசர் அவரிடம், 'உங்களுக்குத் தேவையானதை நீங்கள் கேட்கத் தேவையில்லை, உங்கள் தேவையை நான் உணர்ந்துவிட்டேன். இதோ, உங்கள் வயல்வெளிப் பணிகளுக்காகத் தேவையான புதிய கருவிகளும், கூடுதல் உதவியாளர்களும் இன்று முதல் உங்களிடம் இருக்கும்' என்று கூறி, புதிய கருவிகளை வழங்கினார். மாணிக்கத்தின் கண்களில் கண்ணீர் முட்டியது. அவர் எதையும் கேட்கவில்லை, ஆனால் அரசர் அவர் மனதின் சத்தத்தைக் கேட்டார். அந்தத் தாராள குணத்தால், மாணிக்கம் அரசைத் தன் உயிராகக் கருதினார்.