ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் பேசுவது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். எதைக் கேட்டாலும் உடனே பதில் சொல்ல வேண்டும் என்பது அவனது குணம். ஒருநாள், அந்த ஊர் பஞ்சாயத்துத் தலைவர் பெரியவர் மாணிக்கம் ஒரு முக்கியமான விவகாரத்தைப் பற்றிப் பேசத் திட்டமிட்டிருந்தார். ஊர் மக்கள் அனைவரும் கூடினர். அப்போது, ஒரு விவசாயி தனது நிலம் குறித்த புகாரை முன்வைத்தார். இளமாறன் அங்கிருந்தான். அந்தப் புகாரைக் கேட்டவுடன், தன் நண்பன் அந்த விவசாயியின் மகனைப் பற்றித் தவறாகப் பேச வேண்டும் என்று இளமாறன் நினைத்தான். அவன் சட்டென்று எழுந்து, "அவன் அப்படிச் செய்யவில்லை, அவன் ஒரு கெட்டவன்!" என்று சத்தமாகப் பேசத் தொடங்கினான்.
ஊரே அவனைப் பார்த்தது. பெரியவர் மாணிக்கம் அமைதியாக இளமாறனைப் பார்த்தார். "தம்பி இளமாறன், நீ சொல்வது உண்மைதானா? இப்போது இங்கே இருப்பவர்கள் யார்? இந்த விவகாரத்தின் தன்மை என்ன? முதலில் அதை ஆராய்ந்துவிட்டுப் பேசு," என்று மென்மையாகச் சொன்னார். இளமாறன் தலைகுனிந்தான். அவன் அவசரமாகப் பேசியதால், உண்மையைச் சொல்லத் தவறிவிட்டான். பிறகு, அவன் நிதானமாகச் சூழ்நிலையைப் பார்த்தான். அங்குள்ள பெரியவர்கள் மற்றும் அந்த விவசாயியின் நிலைமையைப் புரிந்து கொண்டான். பிறகு, உண்மையான ஆதாரங்களுடன் மெதுவாகப் பேசினான். அப்போதுதான் அவனது பேச்சு அனைவருக்கும் பயனுள்ளதாக இருந்தது. அவசரம் பேசுவதை விட, சூழலைப் புரிந்து கொண்டு பேசுவதே சிறந்தது என்பதை இளமாறன் அன்று உணர்ந்தான்.
