அறிவுத் தீபமும் அமைதிப் பூவும்

ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு புத்திசாலி இளைஞன் இருந்தான். அவன் அந்த ஊர் தலைவரின் ஆலோசகராகப் பணியாற்றினான். ஒருமுறை, அந்த ஊரின் பெரியவர்கள் கூடி ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுக்க வேண்டியிருந்தது. அப்போது ஊர் தலைவர் மிகவும் அறிவாளியானவர். அந்த கூட்டத்தில் இளங்கோ தனது அறிவைப் பயன்படுத்தி, மிகத் தெளிவான ஆலோசனைகளை வழங்கினான். அவனது பேச்சால் கூட்டமே பிரகாசமடைந்தது. ஆனால், சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, ஊரின் ஒரு பகுதியில் உள்ள சில முட்டாள்தனமான நபர்கள் ஒன்று கூடி, தேவையில்லாத சண்டைகளைத் தூண்டத் தொடங்கினர். அவர்கள் இளங்கோவிடம் 'நீ ஏன் எங்களை எதிர்க்கவில்லை? நீ ஏன் எங்களைப் போலவே பேசவில்லை?' என்று கேட்டனர். இளங்கோ அவர்களுக்குத் தனது அறிவை நிரூபிக்க முயன்றான், ஆனால் அது அவர்களை இன்னும் கோபப்படுத்தியது. அப்போது இளங்கோ ஒரு புத்திசாலித்தனமான முடிவை எடுத்தான். அந்த முட்டாள்தனமான கூட்டத்தில், அவன் அமைதியாக, எதையும் தெரியாத ஒரு சாதாரண மனிதனைப் போலப் பேசினான். அவனது அமைதி அந்தத் தேவையற்ற சண்டையைத் தணித்தது. அறிவாளிகளிடம் விளக்காகவும், அறியாமையில் இருப்பவர்களிடம் அமைதியான வெண்மையாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதை இளங்கோ உணர்ந்து செயல்பட்டான்.