அறிவும் பேச்சும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் படிப்பில் மிகவும் புத்திசாலி. அவனிடம் நிறைய புத்தகங்கள் இருந்தன, அவனுக்குப் பல விஷயங்கள் தெரியும். ஆனால், ஒரு பிரச்சனை இருந்தது. கதிர் மற்றவர்களிடம் பேசும்போது மிகவும் கடுகடுவெனவும், மற்றவர்கள் சொல்வதை மதிக்காதது போலவும் பேசுவான். ஒருமுறை கிராமத்துத் திருவிழாவில், பெரியவர்கள் ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுக்கக் கூடினர். அப்போது கதிர் தான் படித்த ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிச் சொல்ல நினைத்தான். ஆனால், அவன் சொன்ன விதம் மிகவும் அகங்காரமாகவும், மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தும் விதமாகவும் இருந்தது. அவனது அறிவு எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும், அவனது கசப்பான பேச்சு அவனது கருத்தை மற்றவர்கள் ஏற்க விடாமல் தடுத்தது. இறுதியில், அவனது நல்ல கருத்துக்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டன. இதைக் கண்ட அவனது ஆசிரியர், 'கதிர், நீ எவ்வளவோ கற்றிருந்தாலும், ஒரு நல்ல இடத்தில், மற்றவர்களுக்குப் புரியும் வகையில் இனிமையாகப் பேசத் தெரியவில்லை என்றால், உன் கல்வி வீணாகிவிடும்' என்று அன்புடன் கூறினார். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து, இனிமேல் அறிவோடு சேர்த்து அன்பான பேச்சையும் வளர்த்துக்கொள்ள முடிவெடுத்தான்.