ஒரு காலத்தில், செழியன் என்ற ஒரு இளவரசன் இருந்தான். அவனது நாடு மிகவும் அழகானது, ஆனால் அதன் பாதுகாப்பு குறித்து அவனுக்கு ஒரு பயம் இருந்தது. அவனது தந்தை, மன்னன்த் திலகம், ஒரு பெரிய கோட்டையைக் கட்டச் சொன்னார். செழியன் ஒரு பிரம்மாண்டமான, நீளமான சுவர்களைக் கொண்ட கோட்டையை உருவாக்கினான். ஆனால், எதிரிகள் அந்த நீண்ட சுவர்களைக் காவல் காப்பதில் சிரமப்பட்டனர். பல இடங்களில் சுவர்கள் பலவீனமாக இருந்தன.
ஒரு நாள், ஒரு புத்திசாலித் தளபதி செழியனிடம் வந்து, "இளவரசே, நீங்கள் கட்டிய கோட்டை பார்ப்பதற்குப் பிரம்மாண்டமாக இருக்கிறது, ஆனால் பாதுகாப்பிற்கு இது உதவாது" என்றார். செழியன் குழப்பமடைந்தான். தளபதி தொடர்ந்தார், "உண்மையான கோட்டை என்பது உள்ளே பெரிய இடத்தையும், ஆனால் காவல் காக்க வேண்டிய நுழைவுவாயில்கள் மற்றும் சுவர்களின் பகுதிகள் மிகக் குறைவாகவும் இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் எதிரிகள் உள்ளே நுழைய வழியின்றித் திகைப்பார்கள். அவர்கள் நம் வலிமையைக் கண்டு பயந்து பின்வாங்குவார்கள்."
செழியன் தனது தவறை உணர்ந்தான். அவன் கோட்டையின் நீளத்தை விட, அதன் பாதுகாப்பான நுழைவாயில்களையும், குறுகிய ஆனால் வலிமையான சுவர்களைக் கொண்ட உட்பகுதிகளையும் மேம்படுத்தினான். எதிரிகள் கோட்டையைத் தாக்க வந்தபோது, அவர்கள் நுழைவதற்குப் பல கடினமான தடைகளைச் சந்தித்தனர். கோட்டைக்குள் நுழைய வழியே இல்லாததைக் கண்டு அவர்களின் தைரியம் உடைந்து போனது. செழியன் தனது அறிவால் நாட்டைப் பாதுகாத்தான்.
