ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவனும் அவனது தந்தை சோமுவும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அந்த கிராமத்தில் ஒரு பழைய கோட்டை இருந்தது. ஒருமுறை, அந்தப் பகுதிக்கு ஒரு பெரிய புயல் மற்றும் வெள்ளம் வந்தது. கிராம மக்கள் பயந்து நடுங்கினார்கள். மாறன் கேட்டான், "அப்பா, நாம் எங்கே போவது?"
சோமு அவனை ஒரு பழைய, உறுதியான பாறைக் கோட்டைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அந்த கோட்டை மிகவும் உயரமாக இருந்தது, அதனால் வெள்ளம் உள்ளே வர முடியாது. கோட்டைக்குள் நிறைய தானியங்களும், சுத்தமான குடிநீரும் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. மேலும், கோட்டையின் சுவர்கள் மிகவும் தடிமனாக இருந்ததால், பலத்த காற்றிலும் கோட்டை அசையவில்லை.
அங்கே இருந்த மக்கள் பயமின்றித் தங்களை பாதுகாத்துக் கொண்டனர். கோட்டை எளிதில் தகர்க்க முடியாததாகவும், உணவுத் தட்டுப்பாடு இல்லாததாகவும், உள்ளே இருப்பவர்களுக்குப் பாதுகாப்பான இடமாகவும் இருந்ததால், புயல் ஓய்ந்ததும் அனைவரும் நிம்மதியாக வெளியே வந்தார்கள். மாறன் புரிந்து கொண்டான், ஒரு கோட்டை என்பது வெறும் கற்களால் ஆனது மட்டுமல்ல, அது தங்குவதற்கு வசதியாகவும், உணவுப் பெட்டகமாகவும், எதிரி அல்லது இயற்கைச் சீற்றத்திலிருந்து காக்கும் அரணாகவும் இருக்க வேண்டும்.
