அழியாத கோட்டை

ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். அந்த ஊரின் நடுவே ஒரு பழைய கல் கோட்டை இருந்தது. ஒருமுறை, அந்த ஊரை ஆக்கிரமிக்க நினைத்த ஒரு பேராசைக்காரத் தலைவன், கோட்டையைச் சுற்றிப் பெரிய வேலிகளை அமைத்து, உணவுப் பொருட்களைக் கொண்டு வருவதைத் தடுத்தான். கோட்டைக்குள் இருப்பவர்கள் பட்டினியால் வாட வேண்டும் என்று அவன் நினைத்தான். ஆனால், கோட்டைக்குள் இருந்த மக்கள் பயந்துவிடவில்லை. அவர்கள் நிலத்தடி நீர் ஊற்றுகளையும், தானியக் கிடங்குகளையும் மிகச் சரியாகத் திட்டமிட்டுப் பாதுகாத்திருந்தார்கள். அடுத்ததாக, அவன் கோட்டைச் சுவரைத் தகர்க்கப் பெரிய கற்களை எறிந்தான், சுவரைத் தோண்டிச் செல்ல முயன்றான். ஆனால், கோட்டையின் அடித்தளம் மிக உறுதியாகவும், நுணுக்கமாகவும் கட்டப்பட்டிருந்தது. கோட்டையின் சுவர்கள் எதற்கும் அஞ்சவில்லை. பல நாட்கள் போராடியும் அவனால் கோட்டையைத் தொடக்கூட முடியவில்லை. இறுதியில், கோட்டைக்குள் இருந்த மக்களின் ஒற்றுமையும், அந்தப் பாதுகாப்பான கட்டமைப்பும் அவனது பேராசையைத் தோற்கடித்தது. இளங்கோ தன் தாத்தாவிடம் கேட்டான், 'தாத்தா, இந்த கோட்டை ஏன் உடையவில்லை?' தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'தம்பி, ஒரு கோட்டை என்பது வெறும் கற்களால் ஆனது மட்டுமல்ல; அது முற்றுகையாலும், தாக்குதலாலும், சுரங்கத் தோண்டலாலும் வீழ்த்த முடியாத அளவுக்கு வலிமையாக இருக்க வேண்டும்.'