முன்னொரு காலத்தில், வீரபாண்டி என்ற ஒரு மன்னன் இருந்தான். அவனிடம் ஒரு பெரிய படை இருந்தது. அந்தப் படையின் தளபதி பெயர் கதிர்வேல். ஒருமுறை, ஒரு பெரிய போரில் வீரபாண்டி மன்னனின் படை பலவீனமடைந்தது. எதிரிகள் அவர்களைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். பல வீரர்கள் பயந்து ஓடத் தொடங்கினர். ஆனால், கதிர்வேல் மற்றும் அவனது அனுபவம் வாய்ந்த சில வீரர்கள் மட்டும் மன்னனை விட்டு விலகவில்லை. காயம் பட்டாலும், எண்ணிக்கை குறைந்தாலும், அவர்கள் மன்னனைப் பாதுகாப்பதில் உறுதியாக இருந்தார்கள். 'நாம் தோற்றுவிட்டோமா?' என்று கேட்டபோது, கதிர்வேல் சொன்னான், 'தோல்வி என்பது போரின் முடிவு அல்ல, ஆனால் நம் அரசனைக் கைவிடுவதுதான் உண்மையான வீழ்ச்சி.' அவர்களின் இந்தத் துணிச்சலைக் கண்டு, மற்ற வீரர்களும் மீண்டும் ஒன்று திரண்டு போரிட்டனர். இறுதியில், அந்தப் படை மன்னனைப் பாதுகாத்து வெற்றி பெற்றது.
சிறியவன் மாறன் என்பவன் கதிர்வேலின் உதவியாளனாக இருந்தான். அவன் இதைப் பார்த்து வியந்து கேட்டான், 'ஐயா, ஏன் நீங்கள் பயப்படவில்லை?' கதிர்வேல் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், 'வெற்றி கிடைக்கும்போது எல்லாரும் கூட வருவார்கள் மாறன். ஆனால், தோல்வி நெருங்கும் போது, காயங்கள் ஏற்படும் போது, அரசனின் நிழலாய் நிற்பவர்களே உண்மையான வீரர்கள்.'
