ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற சிங்கம் வாழ்ந்து வந்தது. கரிகாலன் மிகவும் அமைதியானவன், ஆனால் மிகுந்த வலிமை கொண்டவன். ஒரு நாள், காட்டின் ஒரு பகுதியில் நூற்றுக்கணக்கான எலிகள் ஒன்று கூடின. அந்த எலிகள் அனைத்தும் மிகவும் சத்தமாக கத்திக் கொண்டே, 'நாங்கள் தான் இந்தக் காட்டின் ராஜாக்கள்! எதற்கும் நாங்கள் அஞ்சமாட்டோம்!' என்று கூச்சலிட்டன. அவற்றின் சத்தம் காடு முழுவதும் எதிரொலித்தது. எலிகளின் தலைவன் 'முத்து' என்ற எலி, மற்ற எலிகளைத் தூண்டிவிட்டு, 'நாம் அனைவரும் சேர்ந்து பெரிய விலங்குகளைக் கூட விரட்டிவிடலாம்' என்று கர்வம் கொள்ளத் தொடங்குன.
அப்போது, அந்தப் பகுதியில் ஒரு பெரிய நாகப்பாம்பு வாழ்ந்து வந்தது. அதன் பெயர் 'விக்ரம்'. விக்ரம் மிகவும் நிதானமானவன், ஆனால் ஒருமுறை அவன் தலை நிமிர்ந்து பார்த்தாலே போதும், காடே அமைதியாகிவிடும். எலிகளின் சத்தம் கேட்டு விக்ரம் மெதுவாகத் தலைகாட்டினான். விக்ரம் சத்தமே போடவில்லை, அவன் மெதுவாகத் தன் தலையை உயர்த்தி, ஒருமுறை 'ஹிஸ்...' என்று சத்தமிட்டான். அந்த ஒரு சிறிய சத்தமும், அவனது கம்பீரமான பார்வையும் பார்த்தவுடன், சத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்த எலிகள் அனைத்தும் பயத்தில் நடுங்கத் தொடங்கின. ஒரு நொடியில், அந்தப் பெரிய சத்தமும், கர்வமும் காணாமல் போனது. எலிகள் அனைத்தும் தங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள ஓடி மறைந்தன.
எலிகள் எவ்வளவு சத்தமிட்டாலும், உண்மையான வலிமை என்பது சத்தத்தில் இல்லை, ஒருவரின் ஆளுமையிலும் நிதானத்திலும் தான் இருக்கிறது என்பதை அந்தத் தருணம் உணர்த்தியது.
