ஒரு காலத்தில், பசுமையான மலைகளுக்கு நடுவே 'மரகதபுரி' என்ற அழகான நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டின் இளவரசன் இளமாறன் மிகவும் துடிப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. போரில் வெற்றி பெறத் துணிச்சலே போதும் என்று அவன் நினைத்தான்.
ஒருமுறை, அண்டை நாட்டு மன்னன் ஒருவன் மரகதபுரியைத் தாக்கத் திட்டமிட்டான். இளமாறன் உடனே தனது வீரர்களைத் திரட்டி, 'நாம் போருக்குப் போகலாம்!' என்று உற்சாகமாகக் கூறினான். ஆனால் அவனது அமைச்சர் பெரியவர், 'இளவரசே, ஒரு படை வெற்றி பெற நான்கு விஷயங்கள் மிக முக்கியம்' என்று மென்மையாகச் சொன்னார்.
இளமாறன் குழப்பத்துடன் கேட்டான், 'அவை என்ன பெரியவரே?'
அமைச்சர் விளக்கினார்: 'முதலாவதாக, பயமில்லாத வீரம் (மறமானம்). இரண்டாவதாக, கண்ணியமான நடத்தை மற்றும் கௌரவம் (மாண்ட வழி). மூன்றாவதாக, நம் முன்னோர்கள் வெற்றிகரமாகப் பயன்படுத்திய முறைகளைப் பின்பற்றுதல் (தேற்றம்). நான்காவதாக, வீரர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மற்றும் மன்னன் மீது வைத்திருக்கும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை (ஏமம்).'
இளமாறன் முதலில் இதைக் கண்டு அலட்சியம் செய்தான். ஆனால், அடுத்தடுத்த பயிற்சிகளில் அவன் ஒரு விஷயத்தைக் கவனித்தான். அவனது வீரர்கள் வீரமுடன் இருந்தார்கள், ஆனால் அவர்களுக்குள் ஒருவருக்கொருவர் நம்பிக்கை இல்லை. ஒரு சிறிய பயிற்சியின் போது, ஒரு வீரர் மற்றவரைத் தற்காத்துக் கொள்ளாமல் தன் முன்னேற்றத்தையே பார்த்தான். மேலும், அவர்கள் பழைய முறைகளைத் தவிர்த்துத் தேவையில்லாத புதிய மற்றும் கடினமான வழிகளைக் கையாண்டதால் விரைவில் சோர்வடைந்தனர்.
இளமாறன் தனது தவறை உணர்ந்தான். அவன் தனது வீரர்களுக்குப் பழைய முறைகளைக் கற்றுக்கொடுத்தான், அவர்களுக்குள் ஒற்றுமையையும் நம்பிக்கையையும் வளர்த்தான், மற்றும் அவர்களின் கௌரவத்தைப் பாதுகாக்கும் வகையில் நடந்தான். இறுதியில், அந்தப் படை மிகவும் வலிமையாக மாறியது. அண்டை நாட்டுப் படை வந்தபோது, மரகதபுரியின் வீரர்கள் பயமின்றி, ஒருமித்த நம்பிக்கையுடன் போரிட்டு வெற்றி பெற்றனர்.
இளமாறன் இப்போது வெறும் துணிச்சலானவன் மட்டுமல்ல, ஒரு சிறந்த தலைவனாகவும் வளர்ந்தான்.
