ஒரு காலத்தில், ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவனது தந்தை ஒரு சிறிய பாதுகாப்புப் படையின் தலைவராக இருந்தார். அந்தப் படை வீரர்களிடம் பெரிய போர்க்கலைகளோ அல்லது அபாரமான பலமோ இல்லை. ஆனால், அவர்கள் எப்போதும் மிகவும் நேர்த்தியாகவும், வண்ணமயமாகவும் இருப்பார்கள்.
ஒருமுறை, அந்தப் பகுதிக்கு ஒரு பெரிய திருவிழா வந்தது. அந்தத் திருவிழாவிற்குப் பக்கத்து ஊரிலிருந்து ஒரு பெரிய மற்றும் வலிமையான படை வந்தது. அந்தப் படை வீரர்களைப் பார்த்ததும் மக்கள் பயந்தனர். ஆனால், மாறனின் தந்தை ஒரு யோசனை செய்தார். 'நமக்குத் தற்காப்புத் திறன் குறைவாக இருக்கலாம், ஆனால் நம்முடைய ஒழுக்கத்தையும், அழகையும் உலகிற்குத் தெரியப்படுத்துவோம்' என்றார்.
திருவிழாவின் போது, மாறனின் படை வீரர்கள் மிகவும் பளபளப்பான ஆடைகளையும், அழகிய குதிரைகளையும், வரிசையான அணிவகுப்பையும் கொண்டு வந்தனர். அவர்கள் போரிடவில்லை, ஆனால் அவர்களின் ஒழுக்கமான நடையும், பிரம்மாண்டமான தோற்றமும் பார்ப்பவர்களை வியக்க வைத்தது. அந்தப் பெரிய படை வீரர்களையே மக்கள் வியந்து பார்த்தனர். மாறனின் படை வீரர்களின் அந்தத் தோற்றம், அவர்களுக்கு ஒரு பெரிய மரியாதையைத் தேடித்தந்தது. அவர்கள் வலிமையால் வெல்லவில்லை, ஆனால் தங்கள் சிறப்பான தோற்றத்தால் மக்களின் மனங்களை வென்றனர்.
