ஒரு காலத்தில், பசுமையான காடுகளுக்கு நடுவே 'அருவிப்படை' என்ற ஒரு பெரிய வீரக் குழு இருந்தது. அந்தப் படை மிகவும் வலிமையானது. அதில் ஆயிரக்கணக்கான வீரர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் அனைவரும் மிகவும் திறமையானவர்கள், சண்டை போடுவதில் வல்லவர்கள். அந்தப் படையின் தலைவன் ஒரு வயதான மற்றும் அனுபவம் வாய்ந்த வீரர். அவர் பெயர் கதிர்வேல்.
ஒரு நாள், கதிர்வேல் திடீரென உடல்நலம் குன்றி ஓய்வு பெற வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. இப்போது அந்தப் படைக்கு ஒரு புதிய தலைவன் தேவைப்பட்டார். அந்தப் படையிலிருந்த பல வீரர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே தலைவர்கள் என்று உரிமை செய்துகொண்டார்கள். 'நான் மிகவும் பலசாலி', 'எனக்குத் தான் அதிகத் திறமை இருக்கிறது' என்று ஒவ்வொருவரும் சண்டையிட்டுக் கொண்டனர்.
அப்போதுதான் எதிரி நாட்டுப் படை அந்தப் பகுதியை நோக்கி வந்தது. வீரர்கள் அனைவரும் ஆயுதங்களுடன் தயாராக இருந்தார்கள். ஆனால், யார் எங்கே செல்ல வேண்டும்? யார் எப்போது தாக்க வேண்டும்? யார் முன்னால் நிற்க வேண்டும்? என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு வீரரும் தனித்தனியாகச் செயல்பட்டார்கள். இதனால் எதிரிகள் எளிதாகத் தாக்கி வெற்றி பெற்றார்கள். பலசாலிகள் நிறைந்திருந்தும், ஒரு சரியான தலைமை இல்லாததால் அந்தப் படை தோற்றுப்போனது. அப்போதுதான் அந்த வீரர்களுக்குப் புரிந்தது, பலத்தை விடத் தலைமையே முக்கியம் என்று.
