ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் தன் கிராமத்தைப் பாதுகாக்கும் வீரர்களைப் பார்த்து வளர்ந்தவன். ஒருமுறை, அந்த கிராமத்திற்குப் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு பெரிய மலைப்பாதையை ஆக்கிரமிக்க ஒரு கொடிய கொள்ளையன் கும்பல் வந்தது. அந்தக் கொள்ளையர்களின் தலைவன், கரிகாலன், மிகவும் திமிரானவன். அவன் தன் ஆட்களுடன் கிராமத்தின் எல்லைக்கு வந்தான்.
கிராமத்தின் தலைவன், முதியவர் மாணிக்கம், இளங்கோவை அழைத்துச் சென்றார். 'இளங்கோ, எதிரிகள் நம் முன்னே நிற்கிறார்கள். ஆனால், நாம் அவர்களைத் தடுத்தால் அவர்கள் வீழ்ந்து போவார்கள். வீரமும் விவேகமும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்' என்றார்.
கரிகாலன் தன் வீரர்களைக் கொண்டு கிராமத்தின் வாயிலில் நின்று சவால் விட்டான். அவன் மிகவும் பலசாலி என்பதால், யாரும் அவனுக்கு எதிராக நிற்கத் துணியவில்லை. ஆனால், மாணிக்கம் ஒரு தந்திரம் செய்தார். அவர் தனது வீரர்களைத் தற்காப்புக்காகப் பயன்படுத்தச் சொன்னார், ஆனால் நேரடியாகத் தாக்கச் சொல்லவில்லை. கொள்ளையர்கள் முன்னேறி வரும்போது, கிராம மக்கள் மறைந்து நின்று, சரியான நேரத்தில் கற்களையும் அம்புகளையும் வீசி அவர்களைத் தடுத்தனர்.
கரிகாலன் தன் தலைவனைப் பாதுகாக்க முன்னேறி வந்தான். ஆனால், மாணிக்கத்தின் வீரர்களின் ஒழுக்கமான மற்றும் வேகமான தாக்குதலைக் கண்டு அவன் நிலைதடுமாறிப் போனான். கரிகாலன் தன் அகந்தையால் முன்னேறி வந்ததால், அவன் ஒரு சில நிமிடங்களிலேயே நிலைகுலைந்து போனான். இறுதியில், அவன் தன் வீரர்களோடு சேர்ந்து பின்வாங்க வேண்டியதாயிற்று. கரிகாலன் நினைத்திருந்தால் அவன் தலைவனைத் தடுத்திருக்கலாம், ஆனால் அவன் செய்த தவறு அவனையே வீழ்த்தியது.
இளங்கோ அன்று ஒரு உண்மையை உணர்ந்தான்: ஒரு சிறந்த தலைவனுக்கு முன்னால் தடையாகவும், பலமாகவும் நிற்க நினைப்பவர்கள், இறுதியில் ஒரு சிலையாக நின்று போவார்கள் (அதாவது, உயிரற்றுப் போவார்கள்).
