ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் எப்போதும் ஒன்றாகவே விளையாடுவார்கள், சிரிப்பார்கள். ஊரே அவர்களைப் பார்த்து, 'இவர்கள் பிரிக்க முடியாத நண்பர்கள்' என்று சொல்லும். கதிர் மிகவும் அமைதியானவன், மாறன் கொஞ்சம் துறுதுறுப்பானவன்.
ஒருமுறை, கிராமத்துத் திருவிழாவிற்காகப் பணம் சேமித்து வைத்திருந்த கதிரின் பணப்பையை, மாறன் தெரியாமல் ஒரு விளையாட்டுப் போட்டியின் கட்டணமாகச் செலவழித்துவிட்டான். கதிர் இதைக் கேட்டு மிகுந்த வருத்தமடைந்தான். மாறன் பயந்துபோய், 'மன்னித்துவிடு கதிர், நான் உன்னிடம் சொல்லத் தயங்கிவிட்டேன்' என்று கூறிவிட்டு, கதிர் தன்னைத் திட்டமாட்டான் என்று நினைத்துத் தலைகுனிந்து நின்றான்.
ஆனால், மாறன் எதிர்பார்த்தது போல் கதிர் சிரித்துக்கொண்டோ அல்லது சாதாரணமாகவோ கடந்து போகவில்லை. மாறன் தவறு செய்ததைக் கண்டதும், கதிர் மிகவும் கண்டிப்புடன் பேசினான். 'மாறன், நீ செய்த தவறு மிகப்பெரியது. விளையாட்டுக்காக மற்றவர்களின் பணத்தைத் தொடக்கூடாது. நீ தவறு செய்தபோது நான் அமைதியாக இருந்திருந்தால், நீ மீண்டும் இது போன்ற தவறைச் செய்திருப்பாய்' என்று மிகக் கடுமையாகக் கண்டித்தான்.
கதிரின் அந்தத் திட்டு மாறனைப் புண்படுத்தவில்லை, மாறாக அவன் கண்களில் கண்ணீர் வர வைத்தது. தான் செய்த தவறை உணர்ந்த மாறன், கதிரின் கண்டிப்பிற்காக அவனுக்கு நன்றி கூறினான். வெறும் சிரிப்பிலும் மகிழ்ச்சியிலும் மட்டும் இருக்கும் நட்பு உண்மையானது அல்ல; ஒருவன் தவறு செய்யும்போது அவனைத் தட்டிக் கேட்கும் நண்பனே உண்மையான நண்பன் என்பதை மாறன் அன்று புரிந்துகொண்டான்.
