ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு ரவி என்ற நெருங்கிய நண்பன் இருந்தான். இருவரும் எப்போதும் ஒன்றாகவே விளையாடுவார்கள். கதிர் மிகவும் வசதியான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன், அவனிடம் நிறைய பொம்மைகளும் இனிப்புகளும் இருக்கும். ரவி எப்போதும் கதிரின் மகிழ்ச்சியில் பங்கெடுப்பான்.
ஒருமுறை, கதிரின் தந்தை தொழிலில் பெரும் நஷ்டத்தைச் சந்தித்தார். கதிரின் குடும்பம் மிகவும் ஏழ்மையான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. கதிரின் வீட்டில் இனிப்புகளோ, விலையுயர்ந்த பொம்மைகளோ இல்லை. கதிர் சோகமாக இருந்தான். அவன் ரவியிடம் உதவி கேட்டான், ஆனால் ரவி, 'நீ இப்போது ஏழையாகிவிட்டாய், உன்னுடன் விளையாடினால் என் பெயரும் கெட்டுவிடும்' என்று கூறி கதிரைத் தள்ளிவிட்டான். கதிர் மிகுந்த மனவேதனையுடன் தனிமையில் அழுதான்.
பல ஆண்டுகள் கடந்தன. கதிர் கடினமாக உழைத்து ஒரு பெரிய நிலக்கிழாரானான். ஒருமுறை அவன் மிகவும் வயதான காலத்தில், நோயுற்று படுக்கையில் இருந்தான். அப்போது அவனுக்கு பழைய நினைவுகள் வந்தன. அவனிடம் இப்போது செல்வம் இருந்தது, ஆனால் அவனது பழைய நண்பன் ரவி, கஷ்ட காலத்தில் கைவிட்டதை நினைத்தபோது அவனது இதயம் வலிக்கத் தொடங்கியது. அந்தத் துரோகம் அவனது வாழ்வின் கடைசித் தருணங்களிலும் அவனை வாட்டியது.
