ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் ஒரு வசதியான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன், மாறன் மிகவும் எளிமையானவன். இருவரும் சிறுவயது முதலே பிரிக்க முடியாத நண்பர்கள். ஒரு நாள், கதிர் தனது புதிய மிதிவண்டியில் வேகமாகச் சென்று கொண்டிருந்தான். அப்போது எதிர்பாராதவிதமாக மாறன் அவன் அருகில் வந்து நின்றான். கதிர் சற்று வேகமாகச் சென்றதால், மாறன் தற்செயலாக கதிரின் மிதிவண்டியின் கைப்பிடியைத் தொட்டுக்கொண்டான். இதைப் பார்த்த மற்ற சிறுவர்கள், 'ஏய் மாறன்! நீ ஏன் கதிரின் மிதிவண்டியைத் தொடுகிறாய்? இது உனக்குச் சொந்தமானதல்ல!' என்று கேலி செய்தார்கள்.
கதிர் இதைக் கேட்டுத் தயங்கினான். ஆனால், அவன் மனதிற்குள் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. 'மாறன் என் நண்பன், அவனுக்கு என் பொருள்களின் மீது உரிமை உண்டு' என்று நினைத்தான். கதிர் சிரித்துக்கொண்டே, 'மாறன் என் நண்பன் என்பதால் அவன் எப்போது வேண்டுமானாலும் என் மிதிவண்டியைப் பயன்படுத்தலாம், அதைத் தொடுவதில் எந்தத் தவறும் இல்லை' என்று சொன்னான். கதிரின் இந்தச் செயல் மற்ற சிறுவர்களைப் பெருமைப்பட வைத்தது. நண்பர்களுக்கு இடையே இருக்கும் நெருக்கத்தினால் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் செய்யும் சிறு சிறு உரிமைகளை ஏற்றுக்கொள்வதே சிறந்த பண்பு என்பதை கதிர் நிரூபித்தான்.
