நெருக்கமும் கவனக்குறைவும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் சிறுவயது முதலே பிரிக்க முடியாத நண்பர்கள். கதிர் மிகவும் பொறுப்பானவன், ஆனால் மாறன் சற்று துறுதுறுப்பானவன் மற்றும் எதையும் யோசிக்காமல் செயல்படுபவன். ஒருமுறை, அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து ஒரு சிறிய மரக்கட்டைப் பெட்டியைச் செய்து விற்க முடிவு செய்தார்கள். கதிர் அந்தப் பெட்டியைச் சரியாகச் செய்யத் திட்டமிட்டான். ஆனால், மாறன், 'நமக்குத் தெரியும் கதிர், நாம் எவ்வளவு காலம் நண்பர்களாக இருக்கிறோம் தெரியுமா? எதற்கும் பயப்படத் தேவையில்லை!' என்று கூறி, கதிர் எச்சரித்த போதிலும், பெட்டியின் மூடியைத் தாங்கும் தாங்கிகளைச் சரியாகப் பொருத்தாமல், அவசரமாகப் பொருத்து了他的. கதிர், 'மாறா, இது சரியாக இருக்காது, மீண்டும் செய்வோம்' என்றான். ஆனால் மாறன், 'நமக்குள்ளே என்ன சந்தேகம்? நாம் நண்பர்கள், எனக்குத் தெரியும்!' என்று சிரித்துக்கொண்டே அதை அப்படியே விட்டுவிட்டான். அடுத்த நாள், ஒரு வாடிக்கையாளர் அந்தப் பெட்டியை வாங்க வந்தபோது, பெட்டியின் மூடி உடைந்து கீழே விழுந்தது. வாடிக்கையாளர் ஏமாற்றமடைந்து சென்றார். கதிர் வருத்தமடைந்தான். மாறன் தலைகுனிந்து நின்றான். கதிர் கோபப்படாமல் மென்மையாகச் சொன்னான், 'மாறா, நீ இதைச் செய்தது தெரியாமல் செய்த தவறு மட்டுமல்ல. நம்முடைய நெருக்கத்தினால், நான் சொல்வதைக் கேட்கத் தேவையில்லை என்று நீ நினைத்தாய். அந்த நெருக்கமே உன்னைத் தவறு செய்ய வைத்தது.' மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். நெருக்கமான உறவுகளில் எல்லைகளையும், ஒருவருக்கொருவர் சொல்லும் அறிவுரைகளையும் மதிக்க வேண்டும் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.