உண்மையான நட்பின் எல்லை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் ஒரு விவசாயியின் மகன், மாறன் ஒரு தச்சனின் மகன். இருவரும் சிறுவயது முதலே பிரிக்க முடியாத நண்பர்களாக வளர்ந்தார்கள். ஒருமுறை கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. கதிரின் குடும்பம் மிகவும் கஷ்டப்பட்டது. கதிரின் தந்தை பயிர்கள் அனைத்தும் காய்ந்து போனதால் மிகுந்த கவலையில் இருந்தார். இந்தச் சூழலில், கதிர் தன் நண்பன் மாறனிடம் உதவி கேட்டான். ஆனால், மாறனின் குடும்பமும் அப்போது பொருளாதார நெருக்கடியில் இருந்தது. கதிர் வருத்தமடைந்தான், 'மாறன் என்னை மறந்துவிடுவானோ?' என்று அவன் மனதில் ஒரு பயம் இருந்தது. ஆனால், மாறன் கதிரை கைவிடவில்லை. மாறன் தன் சிறு சேமிப்பನ್ನೆல்லாம் எடுத்து வந்து கதிரின் குடும்பத்திற்கு கொடுத்தான். அதுமட்டுமல்லாமல், கதிரின் குடும்பம் மீண்டும் எழுச்சி பெறத் தேவையான வேலைகளையும் தேடித் தந்தான். கதிர் கேட்டான், 'உனக்கும் கஷ்டம் இருக்கிறதே, ஏன் எனக்கு உதவினாய்?' என்று. மாறன் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், 'நட்பு என்பது வசதிகள் இருக்கும்போது மட்டும் இருப்பது அல்ல கதிர், கஷ்டம் வரும்போது விலகிச் செல்லாமல் இருப்பதே உண்மையான நட்பு.' காலங்கள் கடந்தாலும், அந்தத் துன்பம் அவர்களைப் பிரிக்கவில்லை, மாறாக அவர்களின் நட்பை இன்னும் பலப்படுத்தியது.