ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு நண்பர்கள் நிறைய பேர் இருந்தார்கள். அவர்களில் ரவி என்பவன் எப்போதும் கதிருடன் விளையாடுவான், அவனது புதிய பொம்மைகளைப் பார்த்து வியந்து பாராட்டுவான். கதிர் எப்போதுமே ரவியுடன் மகிழ்ச்சியாக இருந்தான்.
ஆனால், ஒரு நாள் கதிரின் தந்தை ஒரு பெரிய வியாபாரத்தில் நஷ்டத்தைச் சந்தித்தார். கதிரின் வீட்டில் இருந்த விளையாட்டுப் பொருட்கள் மற்றும் இனிப்புகள் அனைத்தும் குறைந்துவிட்டன. கதிர் சோகமாக அமர்ந்திருந்தான். அப்போது ரவி அவனிடம் வரவில்லை. மாறாக, மற்ற வசதியான சிறுவர்களுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். கதிரிடம் பேசினால் தான் அவனது பழைய பொம்மைகளைத் தொட முடியாது என்று ரவி நினைத்தான்.
சில நாட்கள் கழித்து, கதிரின் தந்தை மீண்டும் ஒரு சிறிய தொழிலைத் தொடங்கி முன்னேறத் தொடங்கினார். இப்போது கதிரிடம் மீண்டும் பொம்மைகளும் இனிப்புகளும் வந்தன. ரவி உடனே ஓடிவந்து, "கதிர், நாம் மீண்டும் சிறந்த நண்பர்கள் அல்லவா?" என்று கேட்டான். கதிர் ரவியைப் பார்த்து மென்மையாகச் சிரித்தான். ஆனால் அவன் ரவியுடன் விளையாடவில்லை. கதிர் தன் உண்மையான நண்பன் மாறன் என்பவனைத் தேடினான். மாறன் கதிர் கஷ்டப்பட்ட காலத்திலேயே அவனோடு அமர்ந்து பேசினான், அவனிடம் உணவைப் பகிர்ந்து கொண்டான். கதிர் புரிந்து கொண்டான்: லாபம் இருக்கும்போது மட்டும் பழகும் நட்பு, உண்மையான நட்பே அல்ல.
