அறிவாளியின் கண்டிப்பும் முட்டாளின் நட்பும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்குத் தவறான நண்பர்களின் சேர்க்கை அதிகம். அவனது நண்பன் சோமு எப்போதும் கதிரைத் தவறான வழியில் தூண்டும் ஒருவன். ஒருநாள், சோமு சொன்னான், 'கதிர், அந்தப் பெரிய மாமரத்திலிருந்து பழங்களைப் பறிக்காமல், நாம் அந்தப் பக்கத்து வீட்டுத் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்து திருடலாம்!' கதிர் தயங்கினான், ஆனால் சோமுவின் வற்புறுத்தலால் உள்ளே சென்றான். அப்போது அந்த வீட்டு உரிமையாளர், பெரியவர் மாணிக்கம், கதிரைப் பார்த்தார். மாணிக்கம் மிகவும் அறிவுள்ளவர். அவர் கதிரைத் திட்டவில்லை, மாறாகக் கண்டிப்புடன், 'கதிர், திருடுவது உனக்குத் தற்காலிக மகிழ்ச்சியைத் தரும், ஆனால் உன் குணத்தை அழித்துவிடும். இப்படிப்பட்ட நண்பர்களுடன் நீ இருந்தால், உன் எதிர்காலம் இருண்டுவிடும்' என்று முகத்திற்கு நேராகக் கூறினார். கதிர் வருத்தத்துடன் அங்கிருந்து விலகிச் சென்றான். மாணிக்கத்தின் அந்தத் கண்டிப்பு கதிரின் மனதை உறுத்தியது. மறுபுறம், சோமுவின் சிரிப்பும் தூண்டுதலும் கதிரை மேலும் தவறான பாதையில் தள்ளிக் கொண்டிருந்தது. சில நாட்கள் கழித்து, சோமுவின் தவறான ஆலோசனையால் கதிர் ஒரு பெரிய சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டான். அப்போதுதான் கதிர் உணர்ந்தான்: அறிவாளியான மாணிக்கம் தன்னைத் திட்டியபோது ஏற்பட்ட அந்தத் தற்காலிக வருத்தம், சோமுவின் பொய்யான நட்பால் வந்த ஆபத்தை விடப் பல கோடி மடங்கு சிறந்தது என்று. கதிர் சோமுவை விட்டு விலகி, மாணிக்கம் போன்ற நல்லவர்களின் வழிகாட்டுதலைத் தேடினான்.