உண்மையான நண்பன் யார்?

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் எப்போதும் சிரித்துப் பேசும், விளையாட்டுத்தனமான நண்பர்களுடன் இருப்பதை விரும்பினான். அவனது நண்பன் சோமு எப்போதும் கதிரை வம்புக்கு இழுத்துச் சிரிப்பார்கள், அவனது சிறு தவறுகளைக் கண்டு கேலி செய்வார்கள். கதிர் அவர்களுடன் சிரித்துக் கொண்டே இருப்பான், ஆனால் உள்ளுக்குள் ஒருவிதமான பயமும் தயக்கமும் இருக்கும். ஒருநாள், கதிர் ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டியில் கலந்து கொண்டான். அவன் மிகவும் கடினமாக உழைத்து ஒரு அழகான ஓவியம் வரைந்தான். சோமு மற்றும் அவனது நண்பர்கள் அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்து, 'இது என்ன மொக்கையான ஓவியம்!' என்று கேலி செய்தனர். கதிர் வருத்தத்துடன் அமர்ந்திருந்தபோது, அவனுக்குப் பிடிக்காத, ஆனால் எப்போதும் உண்மையைச் சொல்லும் ரவி அங்கு வந்தான். ரவி சொன்னான், 'கதிர், நீ வரைந்திருப்பது மிகச் சிறப்பானது. ஆனால், நீ பயன்படுத்திய நீல நிறம் இன்னும் கொஞ்சம் அடர்த்தியாக இருந்திருக்கலாம். மற்றவர்கள் சொல்வதை கேட்டுப் பயப்படாதே, உன் திறமையை நம்பு.' ரவியின் அந்தத் திருத்தம் மற்றும் தைரியமான வார்த்தைகள் கதிரின் ஓவியத்தை இன்னும் மெருகேற்றின. போட்டியில் கதிர் வெற்றி பெற்றான். அப்போதுதான் கதிர் உணர்ந்தான்: தன்னைச் சுற்றி எப்போதும் சிரிப்படிக்கக் கூடிய, ஆனால் தன்னைத் தவறாக வழிநடத்தும் நண்பர்களை விட, தன்னைத் திருத்திச் சரியான பாதையில் கொண்டு செல்லும் எதிரியைப் போன்ற கண்டிப்பானவர்களே உண்மையான பலத்தைத் தருவார்கள்.